چادر جدیدم یه کم براقه . امروز ناخوداگاه یاد یه خاطره ای افتادم . کلاس سوم که بودم یه مقنعه شرمن داشتم . این قدر هم بهم می اومد . خیلی خوشگلم می کرد . باهاش یه عکس انداختم که خیلی ملوسه . وقتی یه سال رفتم بالاتر باز همون را سرم می کردم . خیلی دوسش داشتم . اما برام تنگ شده بود . هی می اومد جلو . یه روز معلممون سر کلاس به پاس نمرات خوبم بهم یه جایزه داد . وقتی بازش کردم گریه ام گرفت . یه مقنعه توسی بود . و یه جامدادی فلزی قرمز . خیلی خجالت کشیدم . یهو کلاس برام تاریک شد . حس کردم همه بچه ها دارند بهم می خندند . از معلمم هم بدم اومد . با خودم گفتم : دیدیه مقنعه من بهم تنگه و هی می یاد جلو رفته برام خریده . مگه من گدا بودم ؟ مال خودم را دوست داشتم و گرنه مامانم برام می خرید . بعد به ذهنم رسید که چرا مامانم برام مقنعه نخریده ؟ که حالا همه مسخره ام کنند ؟ وقتی رفتم خونه و برای مامانم گفتم : گفت نه ! اصلا معلوم نیست که بهت تنگ شده . خودت فکر می کنی . من مطمئنم که معلمت هم نفهمیده . جا مدادی اما خیلی شیک بود . می دونستم بابام خوشش می یاد . وقتی نشونش دادم یه کم نگاش کرد و گفت : مبارکت باشه . هر چند منو برای جایزه گرفتن تشویق کردند اما خیلی خوشحال نشدند . به بابا گفتم : چون معلممون اصفهانیه این جامدادی را برام از اصفهان خریده . نه ؟ ! گفت : آره ! اما من نه از جامدادیم خوشش می اومد نه از مقنعه نو . و خیلی خیلی از اون جایزه خجالت کشیدم و احساس حقارت کردم . بعدها که بزرگ تر شدم یه روز که برای مسابقه تئاتر مدرسه جایزه گرفتم مامانم گفت : اون جایزه مقنعه و جامدادی را بابا خریده بوده و داده معلممون بهم بده . ( گفتم چقدر شبیه سلیقه های بابامه یه روز به بابام گفتم : من خیلی گرفتارم به هیچ کارم نمی رسم . اما یه عالمه برنامه دارم برای روزی که سرم خلوت شه . اگه یه روزی حالا حتی سال ها بعد حتی زمان پیریم بی کار باشم این قدر کار هست که همیشه دلم می خواسته انجام بدم اما ندادم . بعد با لبخند رضایت مندی گفتم : من بالاخره یه روزی این کارها را می کنم . صدای بابام یهو حباب تصوراتم را ترکوند : منم یه زمانی مثه تو فکر میکردم . اما تو اینو بدون که آدم سال به سال گرفتار تر می شه و وقت برای خودش کم تر داره . الان که مجردی وقت برای خودت نداری حالا فکر کن اگه شوهر و بچه داشتی باشی اصلا یادت می ره چه آروزهایی داشتی و خیلی هاشم تغییر می کنه و حتی آروزهات در اون ها خلاصه می شه . چقدر نا امید می شی یهو !!! من خیلی کم پیش اومده کاری را برای دل خودم انجام بدم. بعضی روزها ادم احساس خوبی داره . حتی وقتی همکلاسیت صبح زنگ می زنه می گه استاد گفت خانم مورچه بیاد حذف کنه ... باز می تونی لبخند بزنی و بگی درست می شه . اما بعضی روزها هم آدم از همه چی بهانه می گیره من امروز احساس خوبی دارم . خودم را دوست دارم . دیگران هم دوست دارم . شدیدا هم احساس توانستن دارم . و می دونم چرا این احساس را دارم . چه روز پر استرسی دارم . از همه طرف کار و دردسر می باره . خدایا امروز را به خیر بگذرون . خدایا من توکلم به تویه . هواش را داشته باش . بهش امید بده . بهش روحیه بده . نذار بترسه . خدایا ... ببخشش و کمکش کن . تو را داره . اگه نبخشیش دیگه هیچ کس را نداره . خدایا ... چرا باید این طوری می شد ؟ لعنت به من . لعنت ! همش تصویر مامانم جلوی رومه که آخرین باری که عمل داشت لباس سبز پوشیده بود و کلاه آبی سرش گذاشته بود و روی تخت نشسته بود تا صداش کنند . چقدر اون لحظه مظلوم بود . چقدر دلم می خواست گریه می کردم اما باید می خندیدم . حتی به بندهای لباسش حتی به چادری که دورش پیچیده بودند . بعد یک ساعت تمام پشت در اتاق عمل نشستم . چقدر دعا کردم . چقدر عقربه ها مزخرف و تنبل بودند . چقدر حالم از اون ساعت دور قرمزی روی دیوار به هم می خورد . هر کی را بیرون می آوردند می دویم و نگاهش می کردم اما مامان من نبود . بعد بالاخره اومد بیرون . روی تخت بود . چشماش بسته بود . دهنش نیمه باز بود . موهاش از کلاه بیرون اومده بود به عرق پیشونیش چسبیده بود . رنگش ... خیلی زرد بود . خیلی ! انگار هیچ خونی نمونده بود براش . چقدر بغض داشتم . نمی خواستم جلوی اون همه آدم گریه کنم . اما می چکید . انگار چشم من نبود یا با من قهر بود . مامانم ... مامان عزیزم . همه کسم . تن نحیفش را پرت کردند رو تخت . دلم خون بود . دلم مثه یه کلبه ویران شده بود . نشستم تا به هوش بیاد . صدام را می شنید اما حرف نمی زد . می دونستم نمی تونه . رفتم دست شویی و گریه کردم . بعد دوباره اومدم . به هوش اومده بود . براش حرف زدم . بهش آب میوه دادم و... من هیچ وقت اون روز را فراموش نمی کنم حتی جزئیاتش را . من اون روز پشت در اتاق عمل . روبه روی اون ساعت آشغال بی ریخت سال ها پیر شدم . من درد کشیدم . دردی که با درد دندون یا سر فرق داره . با درد جدایی از معشوق فرق داره . با درد بی همدلی و تنهایی فرق داره . با درد قبول نشدن تو کنکور فرق داره . با درد شنیدن خبر فوت یکی از بهترین دوستانت فرق داره . با درد شنیدن خبر خیانت پسری که دوسش داری فرق داره . با درد زخم تنت فرق داره . با درد هم کوفت و زهر مار دیگه ای هم فرق داره . حالا یه دختری ... که هیچ وقت اتاق عمل را ندیده همون جایی نشسته کا مامان من نشسته بود و منتظر بود تا صداش کنند . خدایا انصاف نیست اگه مواظبش نباشی. من می دونم ... تو برش می گردونی . من می دونم تو داری نگاش می کنی . خدایا خودت هواش را داشته باش . من هیچ وقت نتونستم یه آدم عاشق را از کسی که ادعای عاشقیش می شه تشخیص بدم . اگه تمام این مدت عاشق بودی و باورت نکردم شرمنده . اگه عاشق نبودی و ادعا کردی مهم نیست چون برای من اهمیتی نداری . شاید از بدشانسی تویه که من قدرت تشخیص ندارم . یا عشق را نمی فهمم . شاید هم از زیادی نفهم بودن منه . به هر حال تنها چیزی که می فهمم اینه که عشقو نمی فهمم . یه عاشق هم درک نمی کنم . فقط نمی دونم رو چه حسابی هر کی درد عاشقی داره می یاد برا من تعریف می کنه !!!!!! دو تا جمله را از تو هرگز فراموش نمی کنم . نه این که چون تو گفتی . چون خیلی جالب بود برام . ۱ - برای شما دخترا مهم نیست که شوهراتون دوستتون داشته باشند . براتون این مهمه که خونه و ماشین و پول داشته باشند . حالا اگه تو خیابون با شما راه می رفت و چشمش دنبال دخترای دیگه بود هم مهم نیست . ۲ - نه این که دام تو دونه نداشت .... من قبلا کبوتر جلد بوم دیگه ای بودم . بعضی وقتها یه چیزهایی می گی که از تو بعیده . و من همیشه فکر کردم این ها جملات تو نیست . حالا جملات تو نیست ؟ چون من یه دخترم و حرفهای دخترا را شنیدم این را می دونم . اما امروز یه سوالی برام پیش اومد وقتی یه دختری یه جایی می خواد ازدواج کنه یه پسری آیا هست که ناراحت بشه ؟ ؟ امروز یه چیز خیلی جالب دیدم . سال ها پیش شخصی پر از گرفتاری و مسئولیت و درگیری به هزار بیماری مختلف دچار می شه و دکترا بهش می گند برو و برای چند روز مونده از عمرت فکری بکن . این شخص که حالا اسمش هم یادم رفته می ره تو یه کوهی به اسم سدونا و اون جا روزها تنهایی فکر می کنه . و خودش را از تمام زنجیرهایی که به دورش بسته بوده رها می کنه . همه افکار دردناکش را می ریزه دور و بر می گرده در حالی که کاملا خوب شده بوده . و شیوه و طرز تفکرش را روی کاغذ می یاره و اسمش هم می ذاره سدونا . حالا تو دانشگاه های امریکا یه دوره کامل ازاین روش برگزار می شه . و روان شناسان روش کار می کنند . من این ها را از کجا فهمیدم ؟ خیلی اتفاقی جزوه دوره اولش به دستم رسید . یه نگاهی کردم و فوق العاده لذت بردم . یه سری تمرین هم داره . مثلا می گه : چه چیزهایی در حال حاضر آزارت می ده ؟ یا چه حرفی دلت می خواست به چه کسی بزنی که نمی تونی ؟ خیلی جالب بود که اون نفر قبلی که جزوه دستش بوده نوشته بود : عدم ابراز محبت به فرزندم . عدم ابراز محبت به خانواده ام . سکوت در مقابل ناراحتی هام . و ... در حالی که من فکر می کردم ای مرد اصلا دوست نداره مهربون باشه و نیست . اما می بینم بلد نیست محبتش را ابراز کنه . من امروز خوبم . همون افسردگی معروف اومده بود سراغم . الهه امشب می یاد . یه دنیا حرف دارم بهش بگم . یه عالمه . باید به نسرین سر بزنم . باید درس بخونم و باید از مامانم تشکر کنم . سدونا را می خونم هر جاش که خیلی جالب و مفید بود براتون می گم . اگه بخوایید . یه وقتهایی یه چیزهایی را که اصلا ارزش نداره یا اون قدرها هم مهم نیست برای خودمون گنده می کنیم و هی خودمون را باهاش آزار می دیم . فقط کافی یه لحظه به خودمون بگیم سخت نگیر! این روزا دارم به این نتیجه می رسم که وبلاگ نویسی کار مزخرفیه دیگه برام جذایبت نداره . اینم مثه همه تنوع طلبی هام داره از چشمم می افته . حوصله رفتن به وبلاگ دیگران هم ندارم جز چند نفری . شاید هم بعدا درست شدم . شاید هم همون افسردگیه است که الهه می گه . خبرهای بد همچنان ادامه داره . نوبت به یکی دیگه رسیده . لعنت ... این قدر این روزا خودم را تحت فشار گذاشتم که حالم بدتر شده . یه مدت خیلی خوب بودم . اما حالا ... سخت می گیرم . غصه همه عالم ریخته تو دلم . هر روز هم یکی تازه بهش اضافه می شه . خسته ام از نامردی های مردم اطرافم . خسته ام از بد بیاری های آدم های بدبخت . خسته ام از سردی دستهایی که هیچ وقت گرم نمی شه . از دروغ از ریا از این همه بی معرفتی . این ها با من چه خواهند کرد ؟ بعد از من پشت سر من چه ها خواهند گفت ؟ ؟ ؟ کاش قدرتی داشتم که بتونم جلوی این اتفاقات را بگیرم . کاش یه رئیس بودم . کاش ... می دونم همیشه دست بالا دست زیاده و همیشه بدی هست . دلم تنگه . خسته ام از آزار آدمهایی که همه فکر می کنند مهم ترین اند . همه فکر می کنند حق دارند . شبا همیشه کابوس می بینم . همیشه تکراریه . نمی دونم معنیش چیه و چرا . اما می دونم از روح بیمارم نشات می گیره . یه مدت ممکنه اون خواب را نبینم اما بعد مثلا ۶ ماه دوباره می بینم . همیشه تکراریه . خواب می بینم تو یه زیر زمین زندانیم . دیوارهاش سیمانیه . نگهبان داره . دالان های تو در تو داره . تاریکه . من توش تنها زندانیم . مدام می دوم . دنبال در خروجی می گردم . گریه می کنم . می ترسم . اما می دونم که فرار می کنم . می دونم و برای همین می دوم . بعد همیشه هم آخر خوابم من از یه دری فرار می کنم . دری که سهوا توسط نگهبان باز مونده و پشت سرم صدای نگهبانان را می شنوم که می گند فرار کرد . دنبالش کنید و همین جا بیدار می شوم . بیرون در هوا روشنه . اما آخرین در نیست . فقط یه مرحله بهتر از قبله . همیشه فرار می کنم و وقتی باز شب بعد همین خواب را می بینم باز اول بازی هستم . تو دیوارهای بلند سیمانی و ... گاهی فضای زندان یه کم فرق داره . یه بار یه عالمه پله داشت به بالا . مارپیچ و تنگ . یه بار کف زندانم یه خندق بود . یه بار تو آب زرد رنگی افتادم و به زور خودم را بیرون کشیدم . یه بار هم به طناب آویزون بودم و زیر پام پرتگاه بود . به زور رسیدم به یه جایی که زیر پام محکم باشه و اون وقت تازه اول بازی بود . زندان و دیوار و نگهبان و ... برای مامانم گفتم . یه داستان فوق العاده بی ربط برام تعریف کرد . گفت حضرت فاطمه کارش خیلی زیاد بوده می ره پیش پیابر و می گه کنیز بگیرم ؟ پیامبر می گه قبل از خواب ۳۳ تا الله اکبر و ... ( تسبیحات حضرت فاطمه ) را بخون و بخواب انرژیت زیاد می شه . می گند حامد از مشتری ها رشوه می گرفته . ۲ میلیارد گرفته . با پرادو دیدنش . می گند از هر کس ۵ میلیون می گرفته . می گند .... می گند ... می گند ... من هیچ کدوم را باور نمی کنم . شاید گرفته اما نه این قدر . در حدی که فقط خودش را ضایع کنه و حکم اخراجش را بزنند . نه بیشتر . حالا هم اگه با پرادو رفته جلوی دفتر مرکزی فقط برای این بوده که بگه آره اصلا همینه . مطمئنم مال خودش نبوده . ناراحتم . چون نمی تونم بفهمم . خیلی چیزها بهم می گه این طوری نیست که می گند . بابام می گه این مشتری ها این قدر خصیص اند که این طوری رشوه نمی دهند . خودم دیدم که وقتی خانمش تو حساب کتاباش ۱۰۰ هزار تومان کم می آورد حامد تب می کرد . صورتش یهو سرخ می شد . خودم دیدم که غذاش را بدون برنج می خورد و برنجش را می برد برای شام خانمش و می گفت رژیم داره . من خودم دیدم ۶ کیلو دفترچه قسط سر برج داشت . برای یه خونه تو تهران که می خواست بخره از ۵ جا وام گرفته بود . وقتی میگم می گند : از سیاستش بود . همش فیلمش بود . سه تا خونه تو تهران داره . ۵ تا ماشین داره . آخه اگه این طوری بود الان این جا مونده بود چه خاکی تو سرش کنه ؟ یا این قدر درگیر انتقالی زنش می شد ؟ الان خوب بود خارج باشه . هیچ کس حرفم را باور نمی کنه . می دونم از کجا آب می خوره . حامد پول گرفته اما نه ۲ میلیارد . شاید در حد چند میلیون جمعا . و اون هم از کسایی که قابل اعتماد نبودند . از هر کسی گرفته . و همون ها رفتند و به دیگران گفتند و همین طور پیچیده و دهن به دهن گشته و هم گنده تر شده هم به گوش رئیس ها رسیده . می دونم که مفت آبرو و آینده کاریش را فروخته . می دونم که الان هم فقط برای این که کم نیاره داره ظاهر سازی می کنه . دلم براش می سوزه . دلم از این می سوزه که پشت خنده های قاه قاه الکی و ماشین و خونه اسمی داره بدبختیشو پنهان می کنه . و دلم می سوزه وقتی می شینند پشت میزاشون و می گند : حامد جان چه جواهری بودی خبر نداشتیم . دمت گرم . حیف که تک خوری کردی . نتیجه اش این شد !! حداقل کاش واقعا این طوری بود که می گفتند . من خوشحال می شدم . 
)
و رفتم تو رویا و تجسم کردم که دیگه همه کارهام را انجام دادم و روی یه صندلی چوبی نشستم و پیر شدم و دارم کتاب هایی را که نخوندم می خونم . یا فیلمهایی را که ندیدم می بینم و ... 
صندلیم و منظره حیاط بارون زده و پیری آرومم را فراموش کردم . اما به جاش یه فکر دیگه ای کردم . اگه قراره سال به سال گرفتار تر باشی پس امسال نسبت به سال های بعد من وقت بیشتری دارم . یکی از بزرگ ترین آروزهام نقاشی با رنگ روغن بوده . من دیوونشم . استعدادشم دارم . اما همیشه گفتم : یه موقع مناسب . .... و هیچ موقع وقت خالی پیدا نکردم . می خوام بروم دنبالشم .همین تصمیم بهم روحیه می ده . کلی بهم شور و نشاط داده . من این کار را می کنم . و این یکی از کارهایی که برای خود خود خودم انجامش می دم .
| Design By : Night Skin |
قدم می زد تو کوچه
اومد یه کفش ولگرد
پای اونو لگد کرد
مورچه پا شکسته
راه نمی ره نشسته
با برگی پاشو بسته
نمی تونه کار کنه
دونه هارو بار کنه
تو لونه انبار کنه
مورچه جونم تو ماهی
عیب نداره سیاهی
خوب بشه پات الهی
