دیشب وقتی از بیمارستان اومدم تمام طول راه را گریه کردم . درسته که بابام خیلی بهتر از دفعه های قبلیه که بستری شده بود اما من بی طاقت تر از روزهای قبلم . با خودم فکر کردم که من از بابام چی یاد گرفتم ؟ چی ها به ما داده ؟ به من کتاب خوندن یاد داد . از اول راهنمایی کتاب هاش را یواشکی می خوندم . چون منو علاقه مند کرده بود منو معتاد فیلم کرد . بابام به من فیلم می ده وگرنه من هیچ وقت یه فیلم خوب نمی دیدم. به من رانندگی یاد داد . حالا هم وقتی پشت فرمون می شینم صداش را می شنوم که می گه : این دختری که امروز این جا است وایساد تا بری . شاید دختری که فردا این جاست بپرسه جلوت . تو باید بتونی کنترل کنی . برای خوشحالیش ریاضی خوندم . بعد به خاطرش دانشگاه رفتم . اگه به من بود برای دانشگاه رفتن دیگه انگیزه نداشتم . به خاطرش حتی سعی کردم شاگرد اول بشوم که جلو همکاراش سربلند باشه به من طرز لباس پوشیدن یاد داد . به من مسواک زدن یاد داد . از بچگیم یادمه همیشه زوری شبا منو می برد تا مسواک بزنم . نمی ذاشت بخوابم . حالا طوری شده که اگه مسواک نزنم نمی تونم بخوابم به من عاشق بودن یاد داد . هیچ کس را ندیدم به اندازه بابام عاشق باشه . و همیشه هم می تونم باهاش در مورد مسائل عشقی حرف بزنم بدون این که بترسم که شاید نفهمه . به من فداکاری یاد داد . به خاطر من بابام ماشین خرید . وقتی خیلی کوچیک بودم یه شب که از تب می سوختم منو بغل کرده و یه مسیر طولانی را زیر بارون دویده تا منو بیمارستان ببره . و فردای اون روز با هزار قرض و بدبختی ماشین خریده . به من یاد داد ببخشم . به من یاد داد هوای آدمهای فقیر و ضعیف را داشته باشم . حتی اگه خودم هم یکی از اون ها باشم . من این ها را عملا در اون دیدم . من همین طور مرور کردم ........ و دیدم اون به من زندگی کردم یاد داد . و هیچ سرمایه ای بالاتر از اون و مادرم ندارم . پدرم مرد بزرگیه . خدایا به این مرد سلامتی و طول عمر بده ! اون طاقت بیماری را نداره . خدایا تمام دردهاشو بریز تو تن من . اینو از ته دلم می خوام . دیشب مامان می گفت : انگار نه انگار که زمستونه . چه بی نمکه . باید برف بیاد . باید سرد باشه . من با خودم گفتم : بهتر ! پارسال خیلی عذاب کشیدم . تو یه من برف و یخ می رفتم و می اومدم و پاهام از سرما خشک می شد . بعد یهو دلم گرفت . یاد حرف تو افتادم که گفتی : تو اون زمستونهایی که سگ را می زدی از خونه اش در نمی اومد من ۶ صبح برای دیدن تو یک ساعت پیاده روی می کردم . تا زیر زانوم برف بود . باد هیکلم را از زمین می کند . پوست صورتم از سرما می سوخت . مریض می شدم . تب می کردم . اما باز می اومدم . می اومدم به امید این که شاید نگام کنی . شاید ببینی که این همه سختی کشیدم باسه تو .... اما تو زحمت جواب سلامم هم به خودت ندادی . همین حالا هم اگه بری به برف های پشت درتون نگاه کنی جای کفش من مونده که تمام شبا اون جا قدم زدم ! تو حتی نفهمیدی . و من وقتی تو را می دیدم که تو اون باد و بوران با یه کافشن نازک ایستادی و باد تو لباست گیر می کنه و صورتت از سرما کبوده .... به اندازه هزار زمستون سردم می شد . تو هم اینو نفهمیدی . پی نوشت : نگید عکس ربطی نداره . ربطش را من می دونم که هزار بار این فیلم را دیدم و مرور کردم سلام بچه ها ! من از همتون ممنونم . اصلا انتظار این همه هم دردی را نداشتم . ببخشید که ناراحتتون کردم . به هر حال بعضی روزهای زندگی هم ابری می شه . اگه قرار باشه همیشه هم آفتاب باشه لذت زندگی از بین می ره . منم با همه این ها زندگی کردن را دوست دارم . امیدوارم همه شماها هم از زندگی هاتون لذت ببرید حتی از روزهای ابریش ! ------------------------------------------------------------------------------------------------- یه مردی بود که هیچی نداشت . نه پول . نه فامیل . نه دوست . اما همش می خندید و می گفت من برنده می شوم . من تو هر کاری برنده می شوم . عاشق دختری شد از یه خانواده خیلی خیلی پولدار . با شوخی و خنده و بازی دختره را هم عاشق خودش کرد و دختره خانوادش را ول کرد و رفت باهاش ازدواج کرد . به کمک عموش یه مغازه کتاب فروشی باز کرد و زندگی ساده و فقیرانه ای را می گذروند اما خوشبخت و صمیمی . یه پسر کوچولو هم داشتند که اونم مثه باباش شوخ طبع و خنده رو بود . همه مشکلاتش را با بازی حل می کرد . مثلا مامانه به زور می خواست ببرتش حموم رفت تو کمد قایم شد و به باباش گفت : هیچی نگو . به خدا چند روز پیش حموم بودم . و ... پسر بچه خیلی هم باهوش بود . وقتی باباش نبود کارهای مغازه را انجام می داد . صبح ها بابا با دچرخه مادر را می رسوند سر کارش . کارگر یه کارخونه بود . بعد هم با پسرش می رفت مغازه . همه چیز روبه راه بود که جنگ شد و اومدند ریختند تو مغازه و پدر و پسر را بردند . سوار یه قطار شدند و اون جا بقیه هم بودند . تمام مردها را داشتند می بردند . همه ناراحت بودند . همه ساکت بودند . پسره گفت : بابا ما را کجا می برند ؟ من می ترسم ! باباش گفت : این یه بازیه . می خواهند ما را ببرند یه جای خوب که یه مسابقه است . - جایزه اش چیه ؟ - یه تانک واقعی ( پسره به تانک علاقه داشت ) توی قطار همه سر پا بودند . قطار بار بری بود . پسره گفت : بابا من اصلا از قطار خوشم نیومد . پدره داد زد گفت : ما را بعدا با اتوبوس برگردونید . از قطار خوشمون نیومد . بعد تو گوش پسرش گفت : رزرو کردم نگران نباش . مادرش وقتی دید این ها را بردند رفت پایگاه سربازها و گفت : منم می خوام بروم . زیر نگاه ناباورانه دیگران تو قسمت خانم ها سوار شد . پسر و پدر دیدندش که اونم سوار شد . رفتند یه جایی شبیه خوابگاه . اون جا مردهای پیر را جدا کردند . از مردهای جوون هم برای کار در کارخانه سلاح سازی استفاده می کردند . سربازهای دشمن هم به یه زبون دیگه حرف می زدند . زن ها را هم برای کار تو رخت شور خونه و آشپزخونه و .. استفاده می کردند. پدر به بچه گفت : این جا همه بازی می کنند . وقتی ۱۰۰۰ امتیاز بیاری برنده ای . باید مخفی بشی . هیچ کس نباید پیدات کنه ( بچه ها را جدا می کردند و می گفتند تو اتاق گاز خفشون می کنند ) باید روزها که من می روم تو محوطه بازی را ادامه بدم تو قایم شی . درخواست غذا هم نکن . این طوری زودتر امتیاز می گیریم . بچه کلی سوال کرد و باباش همه را جواب داد . گفت مادرت هم تو قسمت خانمها داره بازی می کنه و .. یه روز بچه شنیده بود که پیرمردها را انداختند تو کوره و سوزوندند . رفته بود زیر تخت و خودش را خیس کرده بود . باباش هم روزها کارهای سنگین می کرد و وقتی می اومد تو خوابگاه در حالی که تلو تلو می خورد می خندید و می گفت : ما امروز مثلا ۱۰ امتیاز گرفتیم . نان نهارش هم می آورد برای پسرش . بقیه اما گریه می کردند . نا امید بودند . پدره می گفت : این ها آخه دارند می بازند . یه روز یکی از مردها زیر بار کار شدید مرد و دیگه بر نگشت خوابگاه . پدره گفت : اون اوت شد . برش گردوندند خونش . وقتی پسره شنید پیر مردها را سوزوندند گفت : من می خوام بروم خونه . من دلم برای مامان تنگ شده . پدرش گفت : مگه آدم چوبه که بسوزونند ؟ اون ها دیدند تو امتیازت از همه بیشتره می خواستند ببازی . حالا هم باشه بر می گردیم . بلند شد و پتوش را گرفت کولش و به بغلیش گفت : تو تانک را می بری . یادت باشه بنزین توش بریزی . درش هم کشویی باز می شه . ما بالاترین امتیاز را داشتیم دیگه داشتیم می بردیم . اما بچه ام خسته شده . ما بر می گردیم پسره گفت : نه بابا من نمی یام . همین طوری روزها را می گذروند . یه روز دید بلندگویی که مال سربازهاست خالیه و کسی اون جا نیست . رفت پشتش و گفت : سلام پرنسس ( به زنش می گفت پرنسس ) ما خوبیم . هر شب خوابت را می بینم . تو چه طوری ؟ پسرش گفت : مامان بابا منو همش با فرقون این ور و اون ور می بره . اصلا هم رانندگیش خوب نیست . مامان ما ۵۰۰ امتیاز آوردیم . تو چی ؟ سعی کن قایم شی این طوری بیشتر بهت امتیاز می دهند . زنش که فکر می کرد پسرش مرده و شوهرش هم داغونه وقتی صداشون را شنید کلی خوشحال شد و روحیه گرفت . زمان گذشت تا این که دشمن شکست خورد و داشتند فرار می کردند .بعضی از زن ها را با خودشون می بردند به عنوان اسیر . مرده به پسرش گفت : تو این قفسه قایم شو . اگه هم دیدی من دیر کردم تو بمون . وقتی هیچ صدایی نیومد و دیگه همه رفته بودند . تو بدون که اول شدی و بیرون بیا . فعلا فقط تو موندی که پیدات نکردند . همه این ها که دارند این ور و اون ور می دوند دارند دنبال تو می گردند . پسره گفت چند امتیاز داریم ؟ - ۹۹۹ امتیاز . مرده رفت دنبال زنش . هر جا گشت پیداش نکرد . لباسشو مثه لباس زنا کرد و رفت تو دسته های اسیرا . یه نگهبانی دیدش و بردش پشت یه دیواری کشتش . پسره شب تا صبح اون جا موند و وقتی دید هیچ صدایی نمی یاد بیرون اومد . هیچ کس نبود . یهو از پشت پیچ یه تانک بزرگ اومد و جلوی پای پسره ایستاد . پسره گفت : پس بابا راست می گفت ؟ همش می ترسیدم گولم بزنه . آخه اون عادت داشت گولم بزنه . راننده بلندش کرد و سوار تانکش کرد و گفت : پسر تو این جا چه کار می کنی ؟ پسره گفت : من برنده شدم . راننده خندید وگفت : ما برنده شدیم ! کمی جلوتر زن ها و مردها داشتند پیاده بر می گشتند به خونه هاشون . لباس های پاره . خسته . قدم های آهسته !!!! پسره بین جمعیت مادرشو شناخت . دوید به طرفش . داستان از زبان پسره بود . آخرش گفت : جایزه من زنده بودنم بود که پدرم با فداکاری اینو بهم هدیه داد . با از دست دادن زندگی خودش . من، اينجا ...دلم... سخت معجزه مي خواهد... و تو ، انگار... معجزه هايت را گذاشته اي براي روز مبادا... روز مبادا برای من همین امروزه اینو از بلاگ گورستان دزدیم . اما کاش خدا اینو می خوند . کاش کسی معجزه می کرد . کاش مسیح را به صلیب نکشیده بودند. تا من گولش بزنم و با وجود این که بهش ایمان داشتم بگم برام یه معجزه بیار تا باورت کنم . مهم نبود که دلش می شکنه . اون پیغمبره . صبرش زیاده . پیغمبرها ظرفیتشون از ما بیشتره . صبح اول صبح رئیسم اومده می گه یکی از آرم های فلزی شرکت را به من بده . - من اصلا تا حالا آرم فلزی ندیدم !!! - همین کارا را می کنی که بعدا می گند مورچه خانم وظایفش را خوب انجام نمی ده دیگه . شاید به شوخی اما بغض گلوی منو گرفت . گفتم : دیگه چه کارایی را خوب انجام نمی دم ؟ - بگو چه کارایی را خوب انجام می دی ؟ دیگه هیچی نگفتم چون گریه ام می گرفت . اما ... اگه آدم کارش را بد انجام بده . همش فراری باشه . همش مرخصی باشه . آره دلش نمی سوزه . اما وقتی دو ساله سالی ۴ روز فقط رفتم مرخصی اونم مسافرت تابستونی اونم از طرف شرکت . وقتی تمام عیدها را سر کارم . وقتی امروز صبح دو ساعت بهم مرخصی ندادند که بروم سر کلاسی که دارم حذف می شوم . وقتی تمام سعیم را می کنم که خوب کار کنم . وقتی روزی ۲ ساعت فقط کارهای خارج از شرکت رئیست را انجام بدی و با دست درد تازه لبخند بزنی ... بعد بهت بگند بد بود حتی به شوخی دلت می سوزه . نمی سوزه ؟ دو ساله یه روز کامل مرخصی نگرفتم . دو ساله یه دکتر نتونستم بروم . یه روز برای خودم نبودم . تو امتحانام یه روز مرخصی نگرفتم . چون اصلا نمی دادند . وقتی تو یه روز ۲ تا امتحان داشتم بدون فرجه باز رفتم سر کار که همه تعجب می کردند . حالا دست مزدش اینه . روز پنج شنبه روزنامه نیاوردند . رئیس رفته به یکی از همکارام گفته : خانم مورچه روزنامه های منو گم می کنه از امروز تو روزنامه ها را تحویل بگیر . من اهل بحث کردن نیستم . معمولا سکوت می کنم . می تونستم بروم بگم به من چه که روزنامه ای نیومده . اما گفتم : عیب نداره . حالا خیلی هم مهم نیست . من معمولا تو کل زندگیم این طوریم که وقتی از چیزی دل خور می شوم اصلا به روی خودم نمی آورم بعد همه را جمع می کنم جمع می کنم و یهو یه روز همه را می گم . مثلا می بینی یه مسئله ای که مال یه سال پیشه را وسط می کشم و می گم فلان روز فلان کار را کردی .... مامانم هم این طوریه . بابام هر وقت یه کاری می کنه می گه : اگه ناراحتی الان بگو . نذاری برای یه قرن بعد یه جا خالی کنی ها !! همیشه سعی می کنم به خودم روحیه بدم . بگم خوبم . بگم همه چیز خوبه . اما گاهی نمی ذارند که خودت هم برای خودت بمونی . از دوست هم شانس نیاوردم . یا همشون به فکر خودشون اند و برای استفاده از من باهام هستند . یا نیستند و دورند . یا تا دو روز منو نمی بینند یادشون می ره . خیلی ناراحت می شوم وقتی بهترین دوستم که هیچی ندارم که ازش پنهان کنم می بینم یه عالمه چیزهای پنهان کردنی از من داره . وقتی خودم را با هم کلاسی هام یا هم سن و سالام مقایسه می کنم دلم برای خودم می سوزه . چقدر دخترا دنبال قر و فرشون اند و چقدر خوش می گذرونند . من مثه یه مرد دارم کار می کنم آخرشم اینه . متنفرم از اونهایی هم که بهم می گند کارت را ول کن . این حرف بدون فکر و از یه دل خوش بر می یاد . همین جوری هم بابام تحت فشار هست . من نمی تونم سربارش باشم . تا کی ؟ مگه انصافه که یه نفر شب تا صبح صبح تا شب کار کنه و ۵ نفر از قبلش بخورند ؟ اون وقتها .... اون قدیم ها ! وقتی تو اداره له می شدم موقع خونه رفتن سر راهم می رفتم مغازه ممد و همه این ها را بهش می گفتم . که رئیس فلان گفت و اون یکی این جوری کرد و با مشتری دعوام شد و ... بعدشم بی پرده گریه می کردم . بلند بلند . منی که تا حالا مامانم اشکم را ندیده . اونم گوش می داد و می گفت : نگاش کن عین دختر لوس ها نشسته گریه می کنه. دیگه اینم گریه داره ؟ من فکر می کردم تو خیلی قوی تر از این حرفایی . هیچ کاری نمی کرد . هیچ دلداری هم نمی داد . اما همین که براش می گفتم سبک می شدم . حل می شد مشکلم. حالا حتی هیچ کس نیست که این ها را بهش بگم . یه خواهری هم ندارم . اینم خدا به ما نداد . مامانم وقتی خیلی از دستم شاکیه می گه خدا برای این که عذابت بده بهت خواهر نداده . حالا این ها یه طرف دیروز یه چیزی شنیدم که تا دو ساعت بهروز یه سال از من کوچیک تره . شمال صنایع می خونه . نه کار داره . نه خونه . فقط از راه آموزش گیتار به صورت غیر رسمی یه منبع درآمدی داره . و یه بابای خیلی پولدار داره . ۱۰ ساله که عاشق دختر عمه من شیماست . اونم اینو دوست داره . همه فامیل می دونند . همیشه وقتی دور هم جمع می شیم از شعرهای عاشقانه بهروز که با گیتار برای شیما می زنه استفاده می کنیم . حالا .... یه بار که شیما شنید بهروز انگار تو داشنگاه با یکی دوست شده تا خود صبح گریه کرد و بعد هم گفت فراموشش می کنم . اما کیه که ندونه این عشق ها فراموش کردنی نیست . حالا آقا ما را دعوت کرده نامزدیش با دختر عمه اش !!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!! دیگه چه طوری می شه به عشق اعتماد کرد ؟ دیگه چی را می شه باور کرد ؟ من که منم و کنار حوض نشستم دیروز خونم خواب رفت . شیما بشنوه چی فکر می کنه ؟ هر کی تو این جریان ناراحت خودشه . مامانم از دیروز تا حالا مدام می گه : آدم تو جوونی خوبه عروس و داماد داشته باشه . عمه ات ۳۰ سالش هم نیست . اما من چی ؟؟؟؟؟؟ پسر ما همش یا قهره یا خوابه . مامانم خیلی ناراحته . احساس می کنه عقب مونده . می گه چند روز بعد هم بقیشون ازدواج می کنند و بچه های من هیچی . منم ناراحتم . برای این که اون موقع که هر روز یه خواستگار می اومد می گفتم : چرا راه می دید ؟ ؟ و هیچ وقت هم به این فکر نکردم که مامانم هم آرزو داره . خوشحال می شه . تا کی باید نگران من باشه ؟ تا کی باید مسئولیتم رو دوش بابام باشه ؟ فکر می کردم همه چی پوله . که اگه من کار کنم دیگه بارم رو دوش خانوادم نیست . اما وقتی یه شب فهمیدم بابام به خاطر من تو این شهر مونده و همه مسئولیت من رو دوششه خودم را لعنت کردم . مامانم دوست داشت می اومد خونه من . می اومدند مهمونی . داماد داشت .... اما حالا همش باید نگران این باشه که چرا دیر اومدم . امتحانم را خوب بدم . رئیسم می ذاره بروم سر کلاس یا نه ؟ شبا با صدای سرفه هام بیدار می شه . همش باید غصه مریضیم را بخوره . همش باید بترسه که نکنه من هیچ وقت شوهر نکنم . هر کدوم از دوستام که شوهر می کنه مامانم ناراحت می شه . می فهمم ! من اشتباه کردم . چرا نگم ؟ ؟ می دونم که اشتباه کردم . خیلی جاها . نه حتی یه بار و دو بار . بارها اشتباه کردم و کاش چوبش را تنهایی می خوردم . جاهایی که باید به اطرافیانم دقت می کردم نکردم حالا هم دیره . خدایا .... خسته ام . بریدم . به قول مریم خانم نمی دونم چه طوری اما هر جوری که می دونی کمکم کن دیگه نمی تونم خودم به خودم روحیه بدم . دیگه نمی تونم شاخه های خشک را درختهای سبز و تازه فرض کنم . تنم رو پاهام مثه آوار می مونه . خودم برای خودم عذابم چه برسه دیگران . نمی دونم چه طوری اما تمومش کن . من از این خاکستری ها خسته ام . ===================================================== بچه ها من نمی خواستم ناراحتتون کنم . ببخشید ! الهه جان چقدر منتظر بودم بهم زنگ بزنی . ببخش که نتونستم باهات حرف بزنم و ببخش که تو را هم نگران و ناراحت کردم . نه به نسرین که همیشه مواظبه خبر بدی بهت نده . نه به من که خبری هم نیست نگرانت می کنم .نمی دونم چرا تو که سلام گفتی یهو عین این ها شدم که یکی را پیدا کردند تا براش ناز کنند . ببخش منو . خوبم . باور کن . فقط همون افسردگیه اومده سراغم و به قول ( میزبان ما با حافظ ) خیلی حساسیت دارم به خرج می دم . نه حالا که فکرشو می کنم می بینم خوبم . من همیشه می تونم بلند شوم . صد بار هم که زمین بخورم . مواظب خودت باش . برای تعطیلات بیا ! امروز می خوام براتون یه داستانی را بگم که خودم هیچ وقت یادم نمی ره . تابستونی که تو بیمارستان بستری بودم تخت کناریم یه خانم پیری بود که همه صورتش فقط چروک بود و چشماش دو تا حفره سیاه و بزرگ . شکمش خیلی ورم داشت . می گفتن برای ورم شکمش اومده . خودش که حرف نمی زد . ما هم آخرش نفهمیدیم برای چی اومده . درد هم نداشت . شاید هم داشت و نمی گفت . آخه اون با همه قهر بود و هیچ حرفی نمی زد . اولش فکر می کردیم لاله . چند بار بهش گفتیم لالی ؟ چیزی نگفت . اشاره هم نکرد . صورتش یه جورایی مهربون و مظلوم بود . اصلا یه آدم خاصی بود . سه تا پسر داشت . دختر هم نداشت . شوهرش هم فوت شده بود . اینها را از پسراش که وقت ملاقات می اومدند شنیدیم . یکی از پسراش امریکا بود . یکیش زنش را طلاق داده بود و خودش هم امریکا بود و حالا موقت اومده بود . یکیش هم که از همه بزرگ تر بود و اسمش حسن بود زن داشت و خیلی هم پیر بود . همه موهاش سفید بود و خیلی هم با شخصیت به نظر می اومد . عروسش از این زن هایی بود که خیلی به خودشون می رسند و خیلی هم در مقابل پسرش جوون به نظر می رسید . چون احتیاج به همراه داشت یه پرستار براش گرفتند . پرستاره یه دختری بود که می گفت تو یه موسسه ای ثبت نام کرده و هر وقت از این موردها باشه خود موسسه زنگ می زنه و بهش می گه برو فلان جا و پولش هم موسسه می داد . اونم طلاق گرفته بود . شوهرش معتاد بوده و مادرش مریض بود و ... چون این هم اتاقی من با همه قهر بود و مدام هم شست و شوی معده و روده داشت این خانمه طاقت نیاورد و یه روز گذاشت و رفت . جاش یکی دیگه اومد . این یکی سنش بیشتر بود . خیلی هم شیک و تمیز و با کلاس بود . ۳۰ سالش بود اما ازدواج نکرده بود . می گفت مردها همه آشغال اند . من برای خودم زندگی می کنم . حالا داستان این را براتون نمی گم . من ۲۰ روز بستری بودم دو بار بیمارستانم را عوض کردم و این قدر آدم های مختلف دیدم که حد نداشت . همه هم داستانی داشتند . وقتی داستان ها را برای مامانم تعریف کردم گفت بس که سر زیادی . به جای این که بخوابی هی رفتی فضولی . خداییش هم چون خیلی حالم بد نبود و زمین گیر نبودم با همه دوست می شدم . حوصله ام هر که سر می رفت . دوست دارم همه داستان ها را براتون بگم . اما شاید مثه من خوشتون نیاد . من اون ۲۰ روز راس ۲۰ سال چیز یاد گرفتم . این جا ( آخه ما به اون جا می گفتیم زندان ) همه چی فرق داره . آدمها هم فرق دارند . اما اون جا همه خودشون اند . بی پرده ! نیازمند . و بعد انسانی بیشتر دیده می شه . اصلا بیمارستان یه جورایی به آدم چیزهایی یاد می ده که شاید بیرون یاد نگیری . پرستار جدید خیلی مهربون و با حوصله بود . لباس های پیر زن را عوض کرد . موهاشو شونه کرد . بهش آینه داد . بهش می گفت : خیلی خوش تیپی . می گفت تو از این دختر دلبرها بودی و ... خیلی سر به سرش می ذاشت . وقتی استفراغ می کرد بدون هیچ ناراحتی براش لگن می گرفت . دست شویی می بردش و با وجود این که خودش هم خیلی با کلاس بود اما همه این کارها را همچین می کرد که انگار مادرشه . می گفت من کارم اینه . پیر زن هیچی نمی گفت اما این مدام باهاش حرف می زد . بهش گفت خودت غذا بخور . تو که چیزیت نیست و پیر زن خودش غذاش را می خورد . یه روز داشت بهش می گفت اسمت چیه ؟ اقدس ؟ صغرا ؟ ما هم می خندیدم . پیر زنه یهو گفت : نرگس ! ما همه اومدیم دورش ایستادیم . خودش هم می خندید . پرستار گفت : پسرات می گند از وقتی شوهرت فوت کرده دیگه حرف نزدی . بابا خیلی عاشقی ها ! گفت : من امریکا زندگی می کردم . رستوران داشتم . وقتی شوهرم مرد جنازش را آوردم ایران خاک کردم و دیگه هم بر نگشتم . ما همه از تعجب خشکمون زده بود . این پیر زنی که ده روزه این جا مثه بی کس و کارا افتاده و قیافش مثه گداها می مونه واسه خودش کسی بوده . داستان از این قرار بود که همه مالش را داده بود به پسراش و دیگه هم تحویلش نگرفته بودند . حالا که پیر و زمین گیر شده بود هیچ کس نمی خواستش . فقط پسر بزرگش که خودش بهش می گفت : حسنم ! تاج سرم ! ... اون دوسش داشت . که اونم یه زن خیلی بدجنس داشت که مادره را تو خونه راه نمی داد و ازش مراقبت هم نمی کرد و حسن هم چیزی نمی گفت . هیچ کس بهش محبت نمی کرد . حالا که چند نفر بهش توجه می کردند داشت روحیه می گرفت و حالش هم خیلی بهتر شده بود . بعد از اون روز دیگه باز حرف نزد . یه بار وقت ملاقات همه اومدند جز پسرای این . یهو زد زیر گریه . ما داشتیم دلداریش می دادیم که حسن اومد . این قدر دلم سوخت که حد نداشت . چقدر پیرها به بچه هاشون نیاز دارند . چقدر دل نازک اند . و بچه ها چقدر بی تفاوت اند . اون جا پرستارها وقتی سرم تموم می شد نمی کشیدند . زورشون می اومد می گفتند تا یه ساعت دیگه که سرم بعدی را دارید همین طور بشینید . من مال خودم را می کشیدم . آخه نمی شه که هی یه سیمی بهت وصل باشه . می کشیدم و در آنژوکتم را می بستم . یه بار اومدم مال این بیچاره هم بکشم . یهو خون دستش سرازیر شد . دستش را سریع گرفتم بالا اما خیلی ناراحت شدم . بیشتر از این که هیچی هم نگفت . این قدر به خودم فحش دادم . مگه فضولی دختر ؟ یه بار هم معده منو شست و شو دادند . دو تا لوله از دماغم به معده ام فرستادند و به هر دو تاش سرم بزرگ وصل بود و من مدام استفراغ می کردم . خون بود که بالا می آوردم . چون لوله ها مسیر مریم را پاره کرده بود و داشتم خفه هم می شدم و بلند بلند هم گریه می کردم . داد می زدم و ... بعدا که بهتر شدم بقیه هم اتاقی هام گفتند نرگس تو اون شلوغ بازار می گفته : چه کار دارید این دختر را ؟ چرا باهاش این کار را می کنید ؟ بعدا هم دیگه رفت و من هم نبودم تا باهاش خداحافظی کنم . اما هیچ وقت چهره اش یادم نمی ره . اون به من خیلی چیزها یاد داد . من امروز و دیروز یه حسی دارم . که خیلی شبیه حس خریته . یعنی به یه نحوی هی با خودم می گم من آدم نمی شوم . البته تقصیر منم نیست ها . وقتی همه دور و برت هی دارند خریت می کنند و هی تو چمن آواز می خونند و خوشحال اند که آدم نیستند تو هم هوس می کنی خر باشی . اشتباهه . اما خیلی وقتها اشتباه کردن هم خوبه . من مدت هاست دارم تو یه جاده صاف و راست راه می روم . ولی دیدید که راه راست لذت نداره . همیشه بی راهه ها چیزهای قشنگ و هیجان انگیز داره . راه راست را خیلی ها رفتند و دیگه هیچ جای بکری براش نذاشتند . اما وقتی یه بی راهه را می ری شاید تو اولین نفری باشی که این راه را می ره و مجبوری خلاقیت داشته باشی . ابتکار داشته باشی و شاید چیزهایی را ببینی که هیچ کس ندیده . ولی خوب خطر هم داره . یه وقت یه حیوونی بهت حمله می کنه و تو تنهایی . چون تو راهی که می ری کسی نیست . اما تو راه راست اگه هم چیزی بهت حمله کنه حداقل خیلی ها هستند که کمکت کنند . یه قدم این ور تر و اون ورتر پر آدمه . اما با همه این حرفها من دلم می خواد بزنم به بی راهه . دلم می خواد پاهام گیر کنه به شاخه های شکسته و قبلم تاپ تاپ از وحشت ناشناخته ها بزنه . دلم می خواد هیجان کاری را داشته باشم که می تونه منو برسونه به ساحل یا به پرتگاه . خلاصه اینکه ما این روزها درگیر راه راست و خریتیم . اینم به عنوان اختتامیه اضافه کنم که با همه این اوصاف ما سرمون را پایین می اندازیم و به راه راستمان ادامه می دهیم . شایدم ادامه دادن همین راه خودش خریته . کسی چه می دونه ! حالا که از نوشته های من استقبال شده پس ازتون دریغ نمی کنم : دیروز به سفارش بابا رفتم براش دست کش بخرم . اولا که همه فکر می کردند برای دوست پسرم کادو می خوام . من نمی دونم مگه کسی تا حالا واسه باباش چیزی نخریده ؟ ؟ دوما که بابام خیلی ایرادیه . خیلی سعی کردم بهترین جنس را پیدا کنم . بالاخره یکی خریدم . پوست بز بود . به گفته فروشنده البته ! خودم خیلی خوشم اومد . مثه دست کش های بنتون فریزر بود . مخصوص شکار گوزن تو کوههای برفی ! داداشم می گفت مال شکارچی هاست . مامانم می گفت می پزه دست هاش . بابام اما خوشش اومد . وقتی فکرشو می کنم که تو شب کاریش دست هاش گرم می مونه خیلی خیلی خوشحال می شوم . خوشحال زندگی کردن کار ساده ایه . باید راهشو پیدا کرد ! -------------------------------------------------------------------------------------------- پی نوشت : گونه جدیدی از مورچه ها هستند که نیش دارند . شماها مقاله علمی نمی خونید و اطلاعاتتون پایینه به من چه ؟ امروز صبح بابام به مسخره اومده بالا سرم می گه : ماشین من عقبه می خوای با اون برو منم کم نیاوردم و گفتم : سوییچ را بذار رو میزم . اما حس می کنم پشت همه این حرفها مامان و بابا بهم افتخار می کنند . امروز مامان می گفت : مورچه تو می خواستی پسر بشی ! خوب دیگه چه می شه کرد مورچه نبین چه ریزه نیشش خیلی تند و تیزه ! امروز هم امتحانم را به بهترین نحو دادم . دیگه اگه نمره کامل نگیرم به قول بابام ( وقتهایی که تک می آورده ) استاد باهام لجه . این جا بالاخره زمستون خجالت کشید و یه برف باروند . پشت شیشه هوا تاریک و کدره . برف مثه پوره خامه می ریزه . چشم راستم مثه یه کاسه خون شده و می سوزه . امروز هم زمان با نگهبان جلو در رسیدم . داشت کلید می انداخت به در که من رسیدم . تقریبا یک ساعت زودتر ! آخه با ماشین خودم اومدم . بابا و مامان ها چون نگران بچه هاشون اند خوب می ترسند . اما بچه ها اگه قرار باشه همیشه بخواند بهشون گوش بدهند تاتی تاتی هم یاد نمی گیرند . من ولی بچه حرف گوش کنیم عذاب وجدان گرفتم . مامانم تا من بر گردم نصفه عمر شده . تا حالا هم اگه نیومده بودم تو جاده فقط برای این بود که مامانم را عذاب ندم . من دختر بدیم . صبح که می اومدم خیلی راضی بودم . اما الان ناراحتم . -------------------------------------------------------------------------------------------------------- الان مامان زنگ زد . این اولین باره که مامان به مبایل من می زنگه . اصلا عادت نداره بهم زنگ بزنه . اگه دیر هم بیام زنگ نمی زنه . گفت اولش فکر کرده بابا دو تا ماشینی رفته . ( خوب خواب آلود بوده بچه ام ) . بعدش گفته نه دزد برده . اما دیده دزد که چادر ماشین را این قدر تمیز تا نمی کنه . خلاصه آخرش گفت : به بابات می گم ! --------------------------------------------------------------------------------------------------------- یه همکاری دارم که یه دختر کوچولو داره . صبح ها خیلی خواب آلوده چون می گه شبا بچه اش نمی ذاره بخوابه . بهش گفتم : عیب نداره . بعدا بزرگ می شه این قدر کیفشو می کنی . این قدر کمکت می کنه . اما یهو یادم افتاد که مامان من الان هم کیف منو نمی کنه و فقط از دستم حرص می خوره . آخه بچه به چه درد می خوره ؟ ! یه زنی بیشتر از ۲۰ سال داره تو خونه یه مردی کار می کنه . زنش بوده . مادر بچه هاش بوده . خونه دار بوده . معلم بچه های مردم هم بوده . حالا بعد از این همه مدت یه عالمه درد براش مونده و جز اون هیچی . گردن درد از اعصاب . پا درد از اعصاب و ... چرا ؟ ؟ تو همه این بیست سال یه بار همشون با هم مسافرت نرفتند . چون حضرت شوهر بیماری خاصی داره . پاش را که از شهر می ذاره اون ور تر حالش بد می شه . خدا عالمه که این فیلمشه یا واقعیت داره . هیچ وقت تو خونه حرف نمی زنه کلا کم حرفه . هیچ وقت فامیل زن را دعوت نمی کنه چون با همه فامیلش قهره . هیچ وقت برای زنش کادویی نخریده چون زن همیشه حتی تا جوراب و زیرپیراهنی اون را هم براش خریده . حتی همه حقوق زن را هم همیشه ازش گرفته . چون حقوق خودش به تنهایی کفایت خرجی خانواده را نمی ده . اون زن حالا چی داره که دلش را بهش خوش کنه ؟ حتی بچه هاش هم به حضرت شوهر رفتند . من به چه بهانه ای بگم : خوش باش تا دردهات خوب شه . به چی نگاهش را تمرکز کنم تا بگم بخنده تا رگ گردنش دل کنه ؟ تا داروهاش را قطع کنه ؟ زنی که حتی دردش را به خواهرش نمی گه تا نکنه دلش را بشکنه . زنی که همیشه هر چی داشته داده به مستخدم مدرسه هایی که توشون کار می کرده . زنی که همه گداهای شهر را می شناسه . وقتی کاری نمی تونم بکنم . وقتی این همه زشتی هست و تو نمی بینی تا بهت نگند . وقتی ... کاش خوشبختی یه تیکه طلا بود تا بخریش و کادو بدی . کاش یه دونه جوراب بود که هر وقت هم سوراخ میشد دوباره بدوزیش و بپوشیش . کاش حداقل یه تیکه شکلات بود تا بدی یکی یه بار هم شده طعمش را بچشه . حتی به قیمت تموم شدنش . خدایا به این زن خوشبختی نمی دی صبر بده .
بودم . پسر عمه ام که ۲۲ سالشه که درسش تموم نشده که یه عمری عاشق دختر عمه ام بوده جمعه هفته دیگه نامزدیشه با دختر عمه خودش .
تا حالا جون من یه همچین تشبیهی شنیده بودید ؟ خداییش حال می کنید با من رفیقید ؟ 
بهتره بگم ماشینم را دزدیم. بابا که رفت سرکار یهو به ذهنم رسید منم ماشین ببرم . فقط ناراحتم که الان مامان بیدار شه و ببینه هر دو تا ماشین ها نیست فکر می کنه یکیش را دزد برده . شاید هم دوتاشو 
این اولین باریه که من بدون بابام تو جاده می یام. 
| Design By : Night Skin |
قدم می زد تو کوچه
اومد یه کفش ولگرد
پای اونو لگد کرد
مورچه پا شکسته
راه نمی ره نشسته
با برگی پاشو بسته
نمی تونه کار کنه
دونه هارو بار کنه
تو لونه انبار کنه
مورچه جونم تو ماهی
عیب نداره سیاهی
خوب بشه پات الهی
