گاهی وقتها تو زندگیت با آدمهایی برخورد می کنی که هرگز فراموشت نمی شه . یه بار می بینیشون و یکی ازشون تو دنیا هست . آدمهایی که فکر می کنی قبلا اون ها را می شناختی و بعدا همیشه یه آشنا باقی مونند . حتی اگه هرگز دیگه باهاشون برخورد نکنی . آدمهایی که این قدر روت تاثیر می ذارند که تا ساعت ها در موردشون فکر می کنی . یه سری آدمهای خاص !!! من دیروز با یکیشون برخورد کردم .

دیروز از اول صبح ناراحت و نا امید بودم . از این کار تکراری لعنتی از زمین و زمون گله داشتم . اصلا دلم می خواست فقط با یکی دعوا کنم . همه کارام را جمع کرده بودم و انجام نمی دادم . از همه آدمهای دور و برم حالم به هم می خورد . حالا تو این هاگیر واگیر رئیس آموزش تهران هم اومده بود بهم سیستم مکانیزه آموزشی را یاد بده ! چشم دیدارش را نداشتم . مدام دعا می کردم پشیمون شه و نیاد . اما اومد . منم اصلا بهش محل نذاشتم . تازه  نهار هم براش بدترین غذا را که خودم هیچ وقت نمی خورم سفارش دادم . کارام هم پهن کردم جلوم که بگم هیچ وقتی برات ندارم . اما اون با خوش رویی تمام صندلی آورد و گذاشت کنار من و شروع کرد به حرف زدن . خیلی توضیح اضافی می داد . منم اصلا گوش نمی دادم. بعد از چند دقیقه گفت : خانم مورچه یه چیزی بگم در موردتون ؟

گفتم : بگید !     - شما اصلا از کارتون لذت نمی برید . حتی راضی ترید که ولش کنید و بی کار باشید !

خندیدم و گفتم : بله . همین صبح داشتیم به این موضوع فکر می کردم . اصلا هم دلم نمی خواست حاشا کنم . نمی دونم چرا . شاید هر کس دیگه ای بود اونم از تهران اونم یه رئیس شدیدا این حرف را تکذیب می کردم . اما اون این قدر مطمئن گفت که من دیدم همون راستشو بگم سنگین ترم .

- من آدمها را با یه نگاه می شناسم . الان می تونم همه خصوصیات شما را بگم .

- روان شناسی خوندید ؟      - نه اصلا ! یه جور استعداد ذاتیه

- خوب یکی دیگه از خصوصیات منو بگید

خندید و گفت : نه ! من دیگه جسارت نمی کنم . این فال گیرها را دیدید که کف بینی می کنند ؟ منم یه شماره حساب می دم بریزید به حسابم و بعد براتون کف بینی می کنم .

- نه ! قبول نیست . اول باید چند نمونه دیگه بگید تا من مطمئن بشوم بعد پول بریزم به حسابتون

گفت : باشه . خیلی شیطونید و این جا هیچ کس نمی دونه که شما می تونید چه دختر خانم شلوغی باشید . تو شرکت همیشه آروم بودید و ساکت .

دیگه یادم رفت که چقدر در عذاب بودم و همه بی حوصلگی هام از بین رفت . کلی ذوق زده بودم . این مرد هیجانی به جون من انداخت که از ساعت ۲ تا ۵ بعداز ظهر به همه وراجی هاش گوش دادم و اصلا هم خسته نشدم . تازه وقتی می رفت خیلی هم ناراحت بودم . شب هم تا دیر وقت انرژی داشتم برای درس خوندن . و حتی اثرش تا امروز هم مونده .

نگاهش برق خاصی داشت . فوق العاده خوب حرف می زد . خیلی خوب برخورد می کرد . بدترین جمله ها را طوری بیان می کرد که تو به نظرت خیلی هم حرف بدی نمی اومد . و این قدر به من نزدیک شد که در تمام سال های زندگیم هیچ مردی این قدر با من صمیمی نبوده . و چیز هایی را از اعماق وجودم دید که حتی خودم تا حالا بهشون نگاه نکرده بودم . اون چیزهایی را می دونست که خودم فکر می کردم تا بدونم درسته یا نه ؟ شاید صمیمی ترین دوستام بعضی از چیزهایی را که اون گفت نمی دونستند .

بیشتر از ۳۰ تا از پنهان ترین خصوصیات منو اسم برد و همه درست بود . یه کم درس می داد . بعد یه نگاهی به من می کرد و خیلی جدی می گفت : یه سوال : فلان خصوصیات را داری ؟

به ریزترین حرکاتم دقت می کرد . دستم را تکون می دادم نگاه می کرد. نوک جورابم هم حتی دید . به ناخن هام . کفشم . چادرم . لباسم . لبام . موهام . میزم . کیفم و ... دقت می کرد. من حس می کردم که زیر ذره بینشم . گفت هیچ وقت به هیچ کس این همه خصوصیاتش را نگفته . حتی آقایون . اونم می گفت یه حس خوبی داره تو حرف زدن با من . و به من گفت : تو چی ؟ معذبی ؟

گفتم : نه ! .....         منم حس خوبی داشتم . اصلا احساس خجالت نمی کردم . حتی وقتی در مورد خصوصی ترین مسائلم حرف می زد و همه درست بود . حتی وقتی در مورد رابطم با مردها می گفت . حتی وقتی از تنهایی هام می گفت . من انگار حرف خودم را از زبون کس دیگه ای می شنیدم و برام خیلی جالب بود . اون به نظرم یه دوست بود . نمی دونم درست بود یا نه ؟ ولی من این طوری حس کردم . من خیلی ساکت بودم . فقط اون حرف می زد و من تایید می کردم . لزومی نبود من بیشتر حرف بزنم . اون همه درونم را مثه یه کتاب قصه خونده بود .

وقتی داشت تعریفم را پیش رئیسم می کرد که خیلی سریع یاد می گیرم . رئیسم گفت : بله خانم مورچه یکی از بهترین کارمندهای منه  . خیلی علاقه مند به کارش . خیلی مسئولیت پذیر و ...

بعد که رئیسم رفت . اون برگشت گفت : علاقه مندی را داشتی ؟؟؟؟؟    بعد برگشت نگام کرد و دوتامون زدیم زیر خنده !

من به هیچ وجه آدمی نیستم که راحت ارتباط بر قرار کنم مخصوصا که طرفم مرد باشه ! اما ...

می گفت : یه ساله با یکی از خانمهای تهران هم اتاقی اند فقط دو کلمه حرف زدند ( سلام - خداحافظ ) ولی دیده من ظرفیتش را دارم که این ها را بهم بگه و گفت هیچ کدوم از بچه های شرکت نمی دونند که اون به قول خودش این استعداد را داره .

وقتی رفت بچه ها گفتند : خانم مورچه خسته نباشی . ما برات دعا می کردیم . چقدر وراج بود !! من فقط لبخند زدم . چون یکی از بهترین روزهای زندگیم را گذروندم . و جالب تر این که بچه ها می گفتند : این آقا سوژه خنده است .

خیلی تعجب کردم . گفتم چرا ؟ گفتند : بس که شوته . خیلی خنگه ! مثه پت و مت می مونه !!!!!!!!!!!!

ولی این طوری نبود اون شوت به نظر می رسید چون ساده برخورد می کرد. خودش را نمی گرفت . با همه با احترام فوق العاده ای برخورد می کرد . خیلی خاکی و صمیمی بود . اگه مثه دیگران آسمون را نگاه می کرد و راه می رفت خوب بود ؟

اون در عرض دو ساعت فهمید که من چقدر تو کارم مشکل دارم . چقدر استعداد بی کار دارم که داره هدر می ره . چقدر تنهام . چقدر احساسی و زودرنجم . حتی به چه چیزهایی علاقه دارم ....

به من گفت : گاهی خیلی تنهایی نه ؟

گفتم : شما مگه نیستید ؟

گفت : نه!!!   ( خیلی جدی )

با تعجب گفتم : مگه می شه ؟ همه آدمها یه وقتهایی تنها اند . گفت : آره ! اما چون سوالم را با سوال جواب دادی خواستم به جوابت نرسی !

خیلی باهوش بود . هر لحظه یه حادثه تازه خلق می کرد . و همه این حادثه ها آینه ای بود در مقابل من .

دو سالی می شه که تلفنی باهاش در تماسم و همیشه فکر می کردم مرد سن بالای کچل و خنگیه که حتی به خودش زحمت نمی ده کمی بلند تر حرف بزنه  .مدام باید بهش بگی : من صداتون را نمی شنوم . و تازه بعدشم می بینی هیچ کدوم از خواهش هایی را کرده بودی انجام نداده .

اما دیروز من مردی را دیدم که شاید دیگه هیچ وقت با نمونه اش تو بقیه سال های زندگیم ملاقات نکنم . تمام دیشب نتونستم بخوابم .

جالب تر این بود که وقتی کسی رد می شد حرف را عوض می کرد و من حس می کردم که ما دزدکی داریم کاری را می کنیم که کسی نباید بدونه . گفت شما هم منو در یک جمله بگو . نتونستم . به هیچ وجه آدمی نبود که در یک جمله بشه تعریفش کرد . اما اون گفت : داشتم می رفتم یک جمله دیگه در موردت می گم . و نگفت ! چون همه برای بدرقه اش جمع شده بودند . چقدر دلم می خواست اون یه جمله هم می گفت . شماره حسابش هم یادش رفت بده .. !! 

من وقتی تو داستان ها یا فیلم ها یه همچین آدمهایی را می دیدم فکر می کردم چقدر بده با این ها بودن . چقدر آدم در عذابه که همه افکارش را بخونند . و چه آدمهای ترسناکی هستند !! اما دیروز دیدم چقدر خوبه که لازم نباشه تو حرفی بزنی تا چیزی یا خودت را ثابت کنی . وقتی کسی اون قدر تو را بفهمه که خودت تا حالا در مورد خودت خبر نداشتی . اصلا هم حس بدی نبود . شاید اگه بدجنس یا سواستفاده کن بود آره وضع فرق می کرد . اما اون فوق العاده مهربون و نزدیک بود . نمی دونم اون از من چه تصوری داره . یا منو کلا چه جور آدمی دیده اما من هرگز ملاقات دیروزم را فراموش نمی کنم . و افسوس می خورم از این که این همه آدمهای کوچیکی دور و برم دارم . آدمهایی که برای حسادت همکارشون را می فروشند . آدمهایی که برای یه مبایل با مادرشون ۶ ماه قهر می کنند . و حتی کسایی مثه خودم که در مورد دیگران راحت قضاوت می کنند ... 

اینم عکس زمینه سیستم منه که با دیدنش کلی از خصوصیاتم را گفت .