یه کارهایی تو زندگیت برات کابوسه . فکر می کنی هرگز انجامش نمی دی . حداقل تو یکی هرگز . ازشون می ترسی . وقتی دیگران در موردش حرف می زنند هیچ وقت خودت را جای اونها نمی ذاری . فکر می کنی تو نه ....    ولی وقتی انجامش می دی می بینی اصلا هم سخت نیست . تو هم یکی مثه همه . برای همه پیش اومده حالا هم نوبت تویه .

دیروز یکی از اون کارها را کردم. اصلا سخت نبود !

من اگه شدیدا دچار خود سانسوری شدم تقصیر من نیست . شما به بزرگیتون ببخشید گاهی وقتها بعضی حرفها برای هر کسی خوب نیست . وقتی هر کس به خودش اجازه می ده هر وقت دوست داره به حریم دیگران تجاوز کنه این می شه که من حتی مجبورم وبلاگم را سانسور کنم . تنها جایی که توش واقعا حرفم خودم را می زنم . و اون دهانم که مربوط به منه باز می شه .

دیروز حس کردم سخت محتاج شنیده شدنم . وقتی گوشی پیدا کردم دیدم ...  همه سلول هاش محتاج گفتنه . دیگه داره دنیا غریب می شه . نمی دونم چرا به نظرم همه مردم یه مشت بدبخت می یاند که دست و پا می زنند برای یک روز سیر شدن و بیشتر زنده موندن . نمی دونم چرا وقتی تو خیابون راه می روم مدام می خوام از تو نگاه مردم داستان زندگیشون را کشف کنم . و حس می کنم روح ندارند . مثه مترسک می مونند . قبلا هم دچار این احساس شده بودم. یه بار قبلا هم این را نوشتم . اون روز یکی برام کامنت گذاشت که : این ها مترسک نیستند همه کبوترهای عاشقی اند که دارند تلاش می کنند خوشبخت باشند و می خواهند زودتر بروند خونه پیش عشقشون .

اون روز گفتم شاید من اشتباه کردم . دوباره نگاه کردم و این بار سعی کردم کبوتر ببینم . اما ...  بیشتر کرکس به چشمم می اومد .

حالا به نظرم از اون کرکس ها هم چیزی نمونده بیشتر گوسفندهای در حال چرا هستند . می دونم خیلی حقیرانه است . خیلی زشته . خیلی دارم بد می بینم . اما دست خودم نیست . به هر حال منم از این گله جدا نیستم . منم یکی مثه همه !

هر چند هنوز هم بعضی وقتها لابه لای این وهم خاکستریم چند تا کبوتر سفید هم می بینم . مثه یه خال سفید نافرم وسط یه عالمه یک دستی .