استادم می گه وقتی داری از تکنولوژی روز استفاده می کنی اگه درک و فهمت و ثابت نگه داری می شی کسی که از گوشی n 95 داره استفاده مي كنه و دراز گوش سواره . هر مشكلي هم پيش اومد سريع دست به چماق فوت به چراغ !! یه خانمی سر کلاس نقاشی می یاد که خیلی سنش بالاست . ولی خیلی باحاله . باحال یعنی چی ؟ خوب یعنی شیک می پوشه . خوشگله . آرایش خفیف داره . یه فلاکس کوچیک قهوه زمستونها کنار دستش می ذاره . تابستونها یه لیوان بزرگ آب میوه . وسایلش از گرون ترین مارکهاست . خیلی خوب کار می کنه . خیلی هم پشت کار داره . لاغر و خوش هیکله و خلاصه باحاله . چند روز پیش رفتم بهش گفتم یه سوال خصوصی دارم شما چند سالتونه ؟ گفت : ۵۳ به جون خودم اگه بیشتر از ۳۰ بش می خورد !!!!!!!!! اون روز کلا باب صحبت باز شد و همه بچه ها هم تو این بحث شرکت کردند . فهمیدم که اون یه پسر داره که امریکاست و حتی نوه هم داره . پسرش را وقتی خیلی کوچیک بوده فرستاده امریکا که مادرش بزرگ کنه . دوست نداشته تو ایران بزرگ شه . ولی خودش مونده چون شوهرش را دوست داشته و شوهرش هم ایران را دوست داشته . بر خلاف خیلی از دخترا و زنها که اگه خانوادشون بره یه کشور دیگه خودشون هم زندگی و شوهر را ول می کنند و می روند . درسته که ۶ ماه یه بار می ره امریکا . درسته که پولداره . درسته که کار خونه نمی کنه و خدمتکار داره . درسته که ممکنه کلی عمل زببایی کرده باشه . یا به گفته خودش کلی ورزش کنه در طول روز . ولی راز جوون بودنش این ها نبود . گفت : من خودمو دوست دارم . فقط همین . راز من اینه ! از اول زندگیم خودمو دوست داشتم . خودمو فدای کسی نکردم هر کس . به فکر خودم بودم . چه جسمی چه روحی . و برای همین نه مریضم نه پیر !!!!!!!! اون روز دلم می خواست مامانم بود و این خانم را می دید . دلم می خواست مامانم مثل اون بود . به فکر خودش بود . دوست داشت که جوون بمونه . فداکاری نمی کرد . از همه چیزش نمی زد برای ما . تفریحی را که دوست داشت می کرد و ... وقتی شبش برای مامانم همه چیزو تعریف کردم که بلکه تاثیری روش بذاره . با بی تفاوتی گفت : تو دیگه چقدر حوصله داری . چقدر هم فضولی ! چه کار به کار بقیه داری ؟ بعد با خودم فکر کردم من چی می شوم ؟ می شوم یکی مثه مامانم ؟ یا یکی مثه اون خانم ؟ هر چند دوست دارم مثه اون خانمه باشم اما ... همین حالا هم یکی مثه مامانم هستم . این هم تقدیم به کسایی که عشقی دارن . یا عشق کسی هستند بعدا نوشت : من منظورم این نیست که حالا کار اون خانمه در مورد بچه اش درسته . من فقط دوست داشتم مامان منم یه کم به خودش برسه . درسته که فداکاری یه مادر یا هر انسانی قابل تقدیره . اما این از دید من به عنوان یه فرزند بود . دیروز استادمون که ترم پیش هم باهاش کلاس داشتیم گفت : چند نفر ترم پیش مقاله هاشون را که تحویل من داده اند برگ آخر امضا زدند . نه اسمی نه نشونی ... !!!!!!! بعد با حالت ناله واری گفت : من واقعا شرمنده ام می دونم شما انسان های مهم و مشهوری هستید ولی منو ببخشید که هنوز امضاهاتون را نمی تونم شناسایی کنم و تو ایران هنوز دستگاهی نیومده که اونو روی اثر انگشت و یا دست خط بگیریم و مشخصات طرف را بیاره . این استاد همکلاسی و دوست قدیمی استاد نقاشیمه . دوتاشون هم از هم بهتراند . دوباره ترم جدید شروع شد . دیروز سر کلاس خیلی خوشحال بودم . با خودم گفتم اگه این درس خوندنه نبود من چه کار می کردم ؟ هی هر روز پشت یه میز کسل کننده . واقعا وقتی می روم سر کلاس احساس خوبی دارم . حتی اگه فقط یه جمله یاد بگیرم برام کافیه . کلاس نقاشیم داره تموم می شه . شاید یه جلسه ازش مونده باشه . این ترم دوم بود که رفتم . حالا نمی دونم باز ۶۰ هزار تومان بدم یا نه . هم دلم نمی یاد ۶۰ تومان بدم . هم دلم نمی یاد نروم . اونجا یه جای خاصه . برای من یه تفریح بزرگه . استاد یه آدم خاصه و بچه ها هم ! دیروز یه ساعت زودتر رفتم و سر کلاس نقاشی بچه های ۶ - ۷ ساله نشستم و تماشا کردم . بی نهایت لذت بردم . حس کردم روحم شسته شده . یه خانمی داره عکس امام خمینی را می کشه . نه این که جو گیر شده باشه ها . واقعا معتقد و علاقه منده . استاد گفت من اون وقتها که دوران انقلاب بود خیلی عکس امام را کشیدم . ولی من جو گیر بودم . تازه تقاضا هم زیاد بود . بعد گفت اگه همون موقع تو همون زمینه ها کار کرده بودم و وارد دولت شده بودم و اون طوری نقاشی می کردم بهتر بود . هر چند من همیشه جوری زندگی کردم که دلم می خواست اما هیچ آینده ای ندارم . نه پس اندازی نه بیمه ای نه حقوق بازنشستگی . تازه فهمیدم استاد مستاجر هم هست . گفت : من همه کارم همه ابزارم انگشتامه . حالا پس فردا که مفاصلم دیگه حرکت نکرد و لرزش دستم نذاشت قلم بزنم چی ؟ مگه پوکی استخوان سراغ من نمی یاد ؟ مگه ورم مفاصل سراغ من نمی یاد ؟ گفتم : خوب اون وقت فقط تدریس می کنید . منظورم دانشگاه بود . چون استاد و خانمش تو دانشگاه تدریس می کنند . استاد دیگه ادامه نداد . اما من خیلی ناراحت شدم . چرا ما برای هنر ارزش مادی قائل نمی شیم ؟ ما کلا قدر هنر را نمی دونیم . هر هنری . اون از فرشمون . این هم از نقاشمون . راستی دیروز مفهمیدم من جزو صد نفر برتر نقاش زن ایرانی هستم . استاد گفت . بعد گفت می دونید چرا ؟ .... خوب معلومه چون تو ایران ۱۰۰ تا نقاش زن نداریم ! دیروز پرتره یه دختر بچه را می خواستم بکشم . اصلا شبیه خودش نشد . استاد با دقت تمام داشت به طراحی من نگاه می کرد . یه ساعت خیره شده و هیچی نمی گفت . من گفتم : استاد خیلی خودتون را ناراحت نکنید من برای این که خیلی کپی کاری نشه عکس خواهرش را کشیدم . استاد یه نگاه عمیقی به من انداخت و خیلی جدی گفت : نه ... تو بیش از این ها خلاقی . من اصلا فکرش را نمی کردم . تو دختر همسایشون را کشیدی خیلی وقت بود به خودم دقت نکرده بودم . حس می کنم خیلی عوض شدم . آروم شدم . دیگه اون شلوغی و هیاهوی قبل را ندارم . خیلی بیشتر به خودم اعتماد دارم . خیلی کم تر از مشکلات کوچیک می ترسم . حس می کنم می تونم برای خودم مفیدتر باشم . کم حرف تر هم شدم . شاید به خاطر این جاست که روزا تقریبا دو سه تا جمله بیشتر حرف نمی زنم . آدم عادت می کنه دیگه . دارم با نون محلی و پنیر تبریز و چای شیرین داغ صبحانه می خورم و آپ می کنم . من دوباره حس می کنم دنیا ساخته شده تا من توش خوشبختی را تجربه کنم . با همه سه نقطه هاش ! فاتح شدم خودم را به ثبت رساندم پی نوشت : طبق نظرات دوستان می بینم پستم به توضیح احتیاج داره . نه شناسنامه جدید نگرفتم . کد ملی نگرفتم . جای خاصی اسمم ثبت نشده . چیزی برنده نشدم . راستش افکار و توقع هام و خواسته هام را تو خانواده ام ثبت کردم . اون چیزی که توقع ام از زندگیمه چه امروز چه فردا . همین ! یه زمانی تو زندگی همه چیز تکراری و ارومه . هر روز اداره . تو اداره هر روز یه روند تکراری . عصر کلاس . خونه . فیلم . خواب . و هیچ گله ای هم نداری و فکر می کنی دنیا همیشه همین طوری می چرخه . تو فیلم بنجامین باتن می گه : همیشه حوادثی سر راهت انتظارت را می کشه که تو غافلگیر می شی . ولی یه جای دیگه می گه : همه چیز دست تویه که بخوای تغییر کنی یا نه ! یه وقت می بینی چندین سال کاری را کردی و شغلی را داشتی که دوسش نداری ولی شجاعت رها کردنش را نداری . یه روز به خودت امید می دی که شاید به زور بیرونت کنند . اون وقت کلی برنامه داری . یه عالمه درس نقاشی ورزش . استراحت و خواب . تفریح . حداقل می تونی واسه یه سال برنامه ای داشته باشی که خسته ات نکنه . اما ... همه انتظارت از تغییر همین حده . نه بیشتر ! بعد یه روز یهو می بینی ممکنه همه زندگیت زیر و رو بشه . از اون ز اولش تا ی آخرش ! تو فیلم بنجامین باتن می گه : آینده خیلی متفاوت از تصورته . شاید هیچ وقت فکر نمی کردی که اینی بشی که هستی خوب اره . اگه چند سال پیش یکی امروزم را توصف می کرد امکان نداشت باورم بشه . حالا شده و می ترسم از اون چیزهایی که قراره بشه ! من اصلا تغییر را دوست ندارم . قبلا فکر می کردم آدم تنوع طلبیم . اما نیستم . حتی از چیز کوچیکی مثه عوض کردن خوشخواب تختم بگیر تا چیزهای مهم تر . من دوست دارم همین طور سال ها تو امروزم بمونم . بی هیچ دردسری . مثه یه بچه ای می مونم که لب استخر نشسته و آفتاب گرفته و لذت می بره اما هزار سال قصد نداره بپره تو آب چون می ترسه . بدش می یاد . ولی پدر و مادرش حتی برادرهاش حتی فامیلش می خواهند هلش بدهند تو آب و هی مسخره اش می کنند تا بلکه خودش به غرورش بر بخوره و بپره . اما بچه نمی پره فقط حالش گرفته است و دیگه نمی تونه از آفتاب لذت ببره . خسته است . افکارم قر و قاطیه . نمی تونم بهش نظم بدم . همه چیز زود از یادم می ره . انگار حافظه بلند مدت ندارم . بی حوصله ام . جواب یه جمله کوتاه هم نمی تونم بدم . فقط دلم می خواد هر چیزی را یه بار در حد یه کلمه بگم و همه بفهمند و انجام بدهند . من دوست ندارم تو چیزهایی غرق بشوم که خودم یادم بره . من دوست ندارم وقتی به فردام نگاه کنم هیچ پله ای توش نباشه . من دوست ندارم برای خاطر بقیه زندگیم را فدا کنم . کاری که همیشه کردم . بی دلیل دلم گریه می خواد . گیلاس و آلبالو می چینم نمی شود . ستاره و ماه می چینم نمی شود . کار از کار گذشته است دیگر تو همچون کلاغ های سیاه شیفته ی گوشواره های نقره ی دختر همسایه شده ای . چه احمقم من ! گوشواره ها بهانه اند .... مادرم به من یاد نداد چه کنم بهانه هایت را پدرم کبوتر بود نه همچون تو کلاغی سیاه شعر هیچ مخاطب خاصی نداره . هر وقت یه شعر خوب پیدا می کنم ثبت موقت می ذارم تا بعد . همه آرشیومو گشتم تا این را پیدا کردم . فقط خواستم بگم هستم . حرفم نمی یاد . و این که حس پست قبل همچنان ادامه نداره . اگه هیچی نمی گم نه این که هنوز تو اون حال موندم . نه ... حرف خاصی ندارم . یادتونه یه استاد آخوند داشتم برا تاریخ امامت اگه اشتباه نکنم . که یه روز سر کلاس گفت کی تا حالا یه بار قران را به فارسی خونده ؟ ... هیچ دستی بالا نرفت . گفت : کی نهج البلاغه را خونده ؟ باز هیچ کس !!!! گفت : شماها مسلمونید . یه بار حتی از سر کنجکاوی نخواستید بدونید خدا بهتون چی گفته ؟ یا امام علی چی گفته ؟ چه کار کرده ؟ حتی به فارسی یه بار نخوندید ؟ ؟ ؟ ؟ ؟ ؟ ؟ خوب اگه یادتون هم نمی یاد من گفتم دیگه . به ذهنتون فشار نیارید . من اون روز تصمیم گرفتم بخونم . یه قران بزرگ و درشت خریدم و یه نهج البلاغه با ترجمه روان فارسی . اما مثل همیشه فقط خریدم . قرانم هنوز نصفه مونده . چون دوست ندارم سر سری بخونمش . ولی خیلی برام مهمه . خیلی جالبه . خیلی چیزهایی توش دیدم که هیچ وقت نمی دونستم . وقتی می خونم و حس می کنم این ها را خدا گفته یه جوری می شوم . گاهی موی تنم راست می شه . دیروز موفق شدم نهج البلاغه را شروع کنم . مثه قران نیست . ولی خیلی خاصه . یعنی در حد یه رمان هم نیست ؟ تجربه اش کنید . ارزشش را داره . یه کم سنگینه . گاهی مجبور می شوم یه پاراگراف را چند بار بخونم تا بفهمش . گاهی هم از بعضی جمله ها حس می کنم اون چیزی را که باید نفهمیدم . می گند امام علی دریای علم و معرفت بوده . چه می دونم هزار تا از این قبیل واژه ها را بهش نسبت می دهند . ولی وقتی می خونی می فهمی واقعا علی چی بوده !!!!! چی می دیده . طرز فکرش چی بوده . دیروز وقتی می خوندم یاد کتاب علی حقیقتی بر گونه اساطیر شریعتی افتادم . حالا بهتر می فهمم چرا بهش گفته اسطوره . کتاب دینی و معارف همه طول تحصیلم برام مرور می شه ولی چیزی که هست اون جا داستان گونه به ما گفتند . این جا دلیلش را می فهمم . علی خیلی بزرگه . این را تو جمله هاش می بینی . اما این که خودت ببینی با این که بهت بگند . معلم دینی مدرسه ات . استاد دانشگات . دکتر شریعتی . مدرس و هزار نفر دیگه باز نمی فهمی یعنی چی . باید بخونی . جمله هایی که گاهی این قدر کوبنده و بی پرده است که من هم که مخاطبش نیستم وحشت می کنم . بعد مدیریت علی را با الان مقایسه می کنم . ناخوداگاه ..... و می فهمم ظلم یعنی چی . شاید چون کسی نمی خونه نهج البلاغه را نگهداشتند و دم دست عموم هست . وگرنه کاملا چیزی مخالف با همه سیاستهای حالا از حکومت گرفته تا حتی دین کنونیه . اگه مردم می خوندند و می فهمیدند و عمل می کردند مطمئنم نهج البلاغه ها را جمع می کردند تا دست کسی بهش نرسه . خوب شد حرفی نداشتم ! بیا بریم اونجا که شباش - بوی تو باشه تو هواش باد که می آد رد شه بره - بریزه سر ستاره هاش وقتی می یای قشنگترین پیرهنتو تنت کن - تاج سر سروریتو سرت کن چشماتو مست کن همه جا را بشکن - حتی دل ساده و عاشق من قبله یعنی حلقه چشم مستت - ضریح اونه که دست بزنم به دستت جای دخیل پامو ببند تو خونت به جای مهر - سرمو بذار رو شونت - سرمو بذار رو شونت مگه می شه این ترانه را بشنوم و یاد صدای تو تو بغض و گریه نیافتم ؟ دلم اون قدر جا نداره که غم صداتو تحمل کنه . وقتی نفست از بغض بند اومده بود . چرا عزیزدلم ؟ می خوام دنیا نباشه اگه تو لبخند نزنی . دلم بد جور گرفته . اين نقاشي به درخواست دختر خاله كوچولوم كشيده شد . خودمم اصلا ازش خوشم نمي ياد . ابعادشم در حد بينهايته . قول مي دم ديگه نقاشي از مدل تخيلي نكشم . اين يكي را خيلي مي دوستم . اولين كاريه كه فقط و فقط برا خودم كشيدم . سر كلاس بيشترش بوده . سبكش امپرسيونيسم . همش با كاردك . از روي يه عكس واقعي از يه دره شقايق تو شمال . خيلي لذت بخشه با كاردك . همين جوري همه چي با هم تركيب مي شه . يه بار مي كشي . رنگ را بار اول غليظ مي ذاري . همه سطح كارت هم برجسته است . براي هم چيزي يه بافت ايجاد كردم . مثلا بافت آسمون با درخت فرق داره . بر جستگي هاش و حالتش متفاوته . همين طور زمين و گل ها . از دور خيلي جالب تره . من عاشق اين تابلومم . هر چند كه داداشام بگند خيلي بچگونه است . ولي اين را به هيچ كس نمي دم . هيچ وقت . اين پدر جنايت كار بچه ماهي هاست . با همين دهن باز وحشيانه اين قدر بهش زد كه بدنش تيكه تيكه زخم شد و ... اين يكي ماهي مورد علاقه منه . اين جوري نگاش نكنيد بچه ام قد يه بشقاب غذا خوريه . ببينيد چقدر با نمكه . اين كپله . فكر نكنيد زشت و بداخلاقه ها . بد عكسه يه كم . وگرنه خيلي هم خوش اخلاقه . الان فقط گرسنه است . وقتي گرسنه است با همه كمي سر جنگ داره . وقتي سير مي شه هم چرت مي زنه . خوب قبول دارم يه كم شكمويه !! خوب در مورد خرس پاييني يه وقت فكر نكنيد ما تو خونمون از اين خرس ها هم داريم ها . نه به خدا اين يكي يه انيميشن خيلي باحاله به اسم ( پانداي كنگ فوكار ) چند روز پيش يكي از دوستام تو بلاگش توصيه كرده بود ببينيم . منم خريدم و ديدم . خيلي خوشم اومد . نه براي با نمكي و خنده اش . براي پيام داستان . پيامش اين بود : خودتو باور كن تا اوني باشي كه مي خواي . كه غذايي كه مي پزي باور كن كه يه رازي تو خوش مزگيش هست تا خوش مزه باشه براي همه . هيچ رازي نيست . فقط باور تويه كه همه چيز را مي سازه . و ديگه اين كه اگه با يه قلب خوب و نيت پاك جلو بري موفقي ولي با يه نيت بد همه قدرتها هم داشته باشي هيچي نمي شي . چند قسمت از ديالوگ هاش خيلي با معني بود . چند روز پيش هم انيميشن مورچه كش را ديدم . اونم خيلي جالب بود . پيامش كار تيمي بود . با كار تيمي مي توني موفق باشي حتي اگه يه مورچه ريز باشي . و اين كه هر چيزي كه از ديد تو ريز و بي ارزشه براي خودش زندگي و وجود پر ارزش و مهمي داره . به نظرم جديدا خيلي بيشتر روي انيميشينها كار مي كنند . از هر نظر . هر چند بچه ها خيلي بيشتر از قبل مي فهمند . پس احتياج به خوراك مغزي بيشتر و پخته تري هم دارند .
کم دعوام کنید
این خنده ها به استاد از گل بهترم نیست ها . به دانشجوی ترم هفته که با یه مقاله کپی کردن فکر کرده خیلی کسی شده . یا هنوز بلد نیست اسمش را بنویسه . یادتونه تو مدرسه موقع امتحان هی می گفتند اسمتون را بالای برگه بنویسید ؟ !!!
بذاريد بقيه اش را نگم . بچه ها مي ترسن . شب خواب بد مي بينند . 
| Design By : Night Skin |
قدم می زد تو کوچه
اومد یه کفش ولگرد
پای اونو لگد کرد
مورچه پا شکسته
راه نمی ره نشسته
با برگی پاشو بسته
نمی تونه کار کنه
دونه هارو بار کنه
تو لونه انبار کنه
مورچه جونم تو ماهی
عیب نداره سیاهی
خوب بشه پات الهی
