روز دوشنبه یهو دچار سرماخوردگی و تب شدید شدم . قرار بود همون روز با بچه های دانشگاه برویم اردو تبریز . با ناراحتی تمام رفتم خونه و خوابیدم . این قدر ناراحت بودم که حد نداشت . اما اردو افتاد روز بعد و من همه سعیم را کردم که یه روزه خوب بشوم . سه شنبه شب با پر رویی تمام سوار اتوبوس شدم و راه افتادیم . حالم اصلا خوب نبود اما بهش توجه نمی کردم . صبح روز چهار شنبه تبریز بودیم . خیلی از شهرشون خوشم اومد . خیلی سر سبز بود . فکر می کردم سرد باشه اما خیلی هم گرم بود . همون صبح که رسیدیم رفتیم یه بازدید از دانشگاه تبریز انجام دادیم هر چند اصلا تحویلمون نگرفتن . محوطه دانشگاه خيلي با صفا و قشنگ بود اما امكانات و ساختمانها معمولي بود . بعدشم رفتيم مسجد گنبد كبود و موزه تبريز كه نزديك دانشگاه بود .

مسجد خيلي زيبا بود . كاشي كاري هاش هر چند همش از بين رفته بود و چندين سال حتي سقف نداشته ولي نشون مي داد كه چقدر خاص بوده . يه جا دو تا قبر بود مال يه پادشاه و زنش كه پله مي خورد مي رفت پايين بعد يه سوراخ ريز بود و بعد يه اتاق كوچيك كه قبرهاي خالي توش بوده . اجساد بد بخت را چه كرده بودن نمي دونم . پسرها به زور رفتن تو . من و دوستم هم تصميم گرفتيم برويم . پايين رفتن كه كاري نداشت زير سوراخ باز يه ارتفاعي بود تا اون اتاق . رفتم تو . بوي نم مي داد . مثه بوي مرده . خيلي ترسناك بود . دو تا قبر كنار هم بود كه توش را مرمت كرده بودن . خلاصه حالا بالا اومدنش مرد مي خواست . همه پسرها هم دست به كمر مي خواستن ضايع شدن ما را تماشا كنند . من و دوستم هم مثه گربه خودمون را بالا كشيديم . اما خاك خالي شدم . يكي نيست بگه دختر قبر خالي ديدن داره ؟

بعدشم رفتيم موزه . يه طبقه موزه تبريز مجسمه هاي بزرگي بود كه سنبل يه چيزي مثه زندگي - مرگ - گناه - خانواده پر جمعيت - فقر و ... بود . خيلي خوشم اومد از اونجا . بي نهايت زيبا بود . حس توي صورت مجسمه ها خيلي ملموس بود . مثلا اين يه نمونه اش بود .   فكر كنم فقر و گرسنگي بود اسمش .

از نزديك تو صورت مجسمه ها بايد نگاه كنيد . خيلي قشنگ بود .

ظهر رفتيم خوابگاه . عصر هم پارك ائل گلي . كه قايق سواري كرديم و خيلي خيلي با صفا بود .

ائل گلي خيلي قشنگ بود هواي خنك و فضاي سبزش يه حس خوبي به ادم مي داد . من تو دو تا جيب مانتوم دو تا راني به زور فرو كرده بودم و يكي هم دستم بود و هي راني مي خوردم . دوستم هم همش در حال ملچ و مولوچ كردن و لواشك خوردن بود . ديگه همه فهميدن ما شكمو ترين بچه ها هستيم . يكي از پسرها يكي از راني هامو از جيبم كش رفت . اصلا نفهميدم .اما جيبم مثه خشاب اسلحه هميشه پر راني بود . شام را تو پارك تن ماهي خورديم . شب هم رفتيم شهر بازي . فكر كن استادت كه سر كلاس مثه برج زهر ماره كيسه بپوشه از آبشار بياد پايين چه حسي داري ؟ من مرده بودم از خنده . استادامون مي دويدن از اين بازي به اون بازي ما هم دنبالشون . اين قدر ذوق زده بودن . اين قدر دوست داشتن كه نگو . بيشتر كيف اونها باحال بود تا خود بازي ها . اولش مسئولمون گفت ساعت ۱۲ مي رويم اما تا ۲ صبح ما اون جا بوديم . ديگه به زور جمعش كرديم . جنبه شهر بازي نداشتن .

ديگه شب ساعت ۳ بود كه خوابيديم . يعني بي هوش شديم . فردا صبح زود ساعت ۷ رفتيم روستاي كندوان .

اون كوه هاي كله قندي كه مي بينيد روستا ست . اون سوراخ هاي ريز سياه تو عكس اول خونه هاي مردمه . ما رفتيم تو يكي از خونه ها . خيلي خنك بود . هواش نم داشت . همه چي هم داشتن . ضبط - يخچال - جارو برقي . خيلي عجيب بود . يكي از ديدني ترين جاهايي كه بود من رفتم . پايين كوه ها رودخونه بود و خود همين مردم يه چيزهايي مي فروختن . مثه لواشك و گردو و عسل و .... حتما اگه تبريز رفتيد كندوان را ببينيد . تو عصر تكنولوژي زندگي اين مردم خيلي جالبه . تا عصر اونجا بوديم . عصر هم رفتيم بازار و سر قبر شهریار شاعر .

شب قرار بود برويم يه پارك معروف و من و دوستم براي همه املت درست كنيم . اعتماد به نفس را داشته باشيد . حالا ما خسته و كوفته ساعت ۱۰ شب با ۴۰ تا تخم مرغ و ۶ كيلو گوجه و ۱ كيلو قارچ و ۱ كيلو فلفل دلمه اي و يه عالمه شكم هاي گشنه و خسته چه كنيم . خلاصه به هر زوري بود تا ساعت ۱ صبح آماده كرديم . ولي خاطره شدها . آي از پسرها كار كشيديم . همه ظرف ها را گفتيم بشورن . خريد با اونها بود . سفره پهن كردن و جمع كردنو باركشي و ولي خداييش هيچي نمي گفتن . تازه املتمون هم بي نمك بود باز هيچي نگفتن . اما املت تپلي بودها . راس ۱۰۰ نفر پخته بوديم . كلي اضافه اومد . قيافه هامون موقع آشپزي خيلي جالب بود . كلي ازمون عكس تاريخي گرفتن .

شب هم تا ۶ صبح بيدار بوديم . تو خوابگاه بعد اون همه كوه نوردي . پياده روي تو بازار و آشپزي تازه رفتيم خوابگاه بزن و بكوب تا صبح . انگار اكس تركونده باشيم مثه بز انرژي داشتيم . صبح يه ساعت خوابيديم و راه افتاديم برا برگشتن .

تو راه برگشت هم رفتيم مسجد سلطانيه كه اونجا هم باز خيلي دلم سوخت از اين كه اين همه هنر از بين رفته . داغون بود ولي نشون مي داد كه قبلا چه چيز عظيمي بوده .

تو راه بماند كه چند بار نگه داشتيم و هندونه و بستني و نهار فوق العاده عالي تو يه رستوران و صبحانه تو دشت و .... خورديم . خيلي خوش گذشت . اما عصر جواب كنكور ارشد اومد . چند نفر از بچه ها قبول شده بودن و كلي ذوق كردن و ما هي بستني خورديم . ولي يكي قبول نشده بود و كلي ناراحت شد . يكي از پسرها بود چنان اربده اي كشيد كه من از ترس خشكم زد . بعدشم تا شب گريه كرد .  همين پسره تو كندوان از كوه پرت شد پايين اما زرنگ بود و خودشو جمع و جور كرد وگرنه مغزش متلاشي مي شد . خدا بهش رحم كرد . دوباره سوار اسب شد اسبه قاطي كرد هر جا دوست داشت مي رفت . خودش مي رفت وسط رودخونه . تو كوه . پسره بدبخت مونده بود با اين چه كار كنه . ما هم از خنده دل درد گرفتيم . ديگه آخرش تصميم گرفت خودشو پرت كنه پايين .

خلاصه اين پسره همش دردسر بود .

اينم از داستان من . اما جاتون خالي خيلي خوش گذشت . يكي از بهترين سفرهاي من بود هر چند كوتاه .