یه روزی این جا نوشتم که از صبح اومدن سر کار از پشت میز نشستن . حتی از همکارام بدم می یاد . اما حالا اون حس عذاب را ندارم . کار برام عذاب نیست . شاید صبح زود بیدار شدن و هی هر روز راه طولانی را تا دانشگاه رفتن بد باشه اما عذاب نیس . برخوردم را با همکارام عوض کردم و خیلی چیزها عوض شد . هر چی من خوش اخلاق تر و انعطاف پذیرتر شدم اونها هم متقابلا بهتر رفتار کردن . همین باعث شد تغییرههایی تو محیط کارم پیش بیاد . حالا این جا برام عذاب و ناراحتی نداره . سختی داره اما حداقل روحم ارومه .

تو خونمون هم خیلی چیزا عوض شده . بابا وقتی ناراحتی قلبی پیدا کرد همش داروهای خواب آور و ضد استرس می خورد و همش هم می خوابید . یه روز باهاش حرف زدیم و گفتیم اینم شد زندگی ؟

از اون روز به بعد بابا روندش و تغییر داد . کم تر قوص خورد و کم تر خوابید . می شینه تعریف می کنه . با مامان می ره قدم می زنه . می گه می خنده . می خندیم ! و جو خونمون خیلی شادتر از قبل شده .

خودم سر حال تر و با حوصله تر شدم . دیشب فهمیدم علتش چیه . وقتی مریض بودم شبا نمی تونستم بخوابم . خیلی کم می خوابیدم . خیلی بد ! صبح ها همیشه خواب آلود بودم . سر درد داشتم . بی حوصله بودم . با همه دعوا داشتم . طاقتم کم بود . تو خونه هم که می اومدم دیگه نا نداشتم حرف بزنم فقط یه گوشه خوابم می برد . خود مریض بودن اصلا تو روحیه ادم تاثیر می ذاره . حالا احساس بهتری دارم نسبت به زندگی .

مامانم برای بیماری من خیلی نگران بود . خیلی غصه می خورد . شبا گریه می کرد . همش دعا می خوند . حالا هم می خونه اما دعای شکر . هر وقت بارون می یاد می ره زیر بارون و دعا می کنه . هر چند خیس می شه و از سرما می لرزه اما لبخند می زنه و می فهمم که شاده . اون وقتها مامانم هر روز پیرتر می شد . هر روز شکسته تر می شد . به خودش نمی رسید . یه گوشه ساکت می نشست . همش گله داشت از همه چی . همش به من غر می زد که چرا شوهر نمی کنم .  منم با خودم فکر می کردم مامانم انگار هیچ کاری نداره جز شوهر دادن من و فکر می کردم که مامانم چقدر دلش می خواد منو شوهر بده و عجله داره .

حالا وقتی یه خواستگاری زنگ می زنه یا من براش تعریف می کنم که یکی بااین مشخصات اینو گفته اصلا توجه هم نمی کنه . انگار قصه گفته باشم . می شنوه و پا می شه می ره . حتی در حدی نمیدونه که نظر منفیش را بگه حالا خیلی خوشحال ترم این طوری . احساس ارزشمند بودن بیشتری می کنم تو خونه . دیگه هم مامان سر شوهر کردن هولم نمی ده . و این خیلی خوبه .

حتی استادام . از دو تاشون بی نهایت بدم می اومد و درس هاشون را بر نداشتم تا ترم اخر . حالا ۴ تا درس با یکی و ۳ تا با اون یکی دیگه دارم . و برای همین هر روز هفته این ها را می بینم و به حرفاشون گوش می دم . حالا که بیشتر باهاشون در تماسم تازه دارم می فهمم اصلا بد نیستن و تازه یکیشون فوق العاده با شخصیت و یکیشون فوق العاده با سواده و با حس مسئولیت خاصی تلاش می کنه . با ۷۰ سال سن بعد از ۶ ساعت کلاس پشت سر هم خود من آخری را نا ندارم حرف بزنم اما اون باز هم با انرژی و با حوصله است و کتاب را بعد از ۱۰۰ بار تدریس باز می خونه و بررسی می کنه . من خجالت کشیدم وقتی اونها را بهتر شناختم . همیشه گفتم از قضاوت های سطحی بدم می یاد . می دونم اشتباس . اما خیلی این کار را می کنم . قضاوت احساسی ! خیلی کارم بده . باید تمرین کنم تا رفع شه .

هر روز بیشتر می فهمم که رفتارم با مردم خیلی بده . خیلی بی ادبانه و خودخواهانه است . روابط اجتماعیم را باید رفرش کنم . باید از ته دلم محبت بیشتری به مردم داشته باشم . نه فقط ظاهری . باید اطرافیانم را بیشتر دوست داشته باشم . غریبه ها را . حتی عابرین پیاده رو را . باید یاد بگیرم !

فکر کن بعد از ۲۵ سال و ۶ ماه تازه بفهمی یه عالمه چیز هست که فقط تو ابتدایی ترین بخش زندگی بلد نیستی . هر روز بیشتر می فهمم که چقدر بچه ام .

همه این ها خوبه . اما تو زندگیم بدی هایی هم هست . نمی گم چرا هست . شکر ! همش هم شادی باشه شیرینی دل ادم را می زنه . باید سختی و تلخی هم باشه که یادت نره خدا را صدا کنی . یه روز هم در مورد این تلخی ها خواهم نوشت که رفع شده .

بخش جدیدی را دارم تو زندگیم شروع  می کنم . یه فصل تازه . یه فصل خوب !

البته در کنار همه این تغییرات ریز و درشت حافظه ام هر روز داره کم تر میشه .  گاهی می گم تلقین این حرفه که بی هوشی فراموشی می یاره . اما عملا نمی تونم از پسش بر بیام . کسی راه حلی برام نداره ؟ چیزی نیس که بخورم و سلولهای مرده مغزم کار کنه ؟  

همیشه می گفتم با هر کس همون طوری رفتار می کنم که  اون با من . اگه اون خوبه منم باهاش خوبم و برعکس . چقدر هم احساس فیلوسفی می کردم از این فکرم . حالا می فهمم از پایه اشتباس . اگه یکی طبق فرهنگ و نگرش خودش برخوردش به نظر من بد بود آیا منم باید در حد اون باشم و بد بشم ؟ اگه یکی با من بد بود . و من خوب بودم اون وقت کاری کردم .

من فکر می کردم از این مورچه سیاه ها هستم که گاز می گیرن و کله هاشون گنده تر از تنشونه . اما حالا فهمیدم از این مورچه زردها ریز ها هستم که خیلی هم بی خوداند .  گفتم بخندید . هنوز اعتماد به نفسم سر جاشه .